Men neme een nieuwe filmtechniek (bullet time), een gereputeerd kung-fu choreograaf uit Hong Kong (Woo-Ping Yuen) en een eerder gedaan (Nirvana) existentalistisch plot. Het resultaat is de instant-klassieker The Matrix. Overweldigd door het visueel gebodene en de ogenschijnlijk complexe ethische- en existentialistische dilemma´s liep de meute voldaan de bioscoop uit, om het werk prompt een onterechte cultstatus toe te bedelen.

De gemiddelde popcornvreter kan of wil blijkbaar niet verder kijken dan zijn neus lang is, want de vermeende originaliteit van de prent bestaat nauwelijks. Toegegeven, het jatwerk is creatief gedaan in de beste traditie van Tarantino, maar dit maakt het door de gebroeders Wachowski verzamelde werk zeker niet uniek. Zoals gezegd komt de verhaallijn nogal overeen met die van de b-film Nirvana. Daarenboven zijn de gevechtsscènes geschoten zoals Woo-Ping Yuen ze wel vaker schoot (bij voorbeeld Iron Monkey) en is zelfs de techniek bullet time geen noviteit te noemen; zie hiervoor de videoclip Underwater Love van Smoke City. Dat hierdoor sprake is van een verwaarloosbare prent, zul je mij echter niet horen zeggen.

De film oogt toch zeer fris voor zijn tijd en kijkt moeiteloos weg, zelfs een tweede of derde keer. Hiermee had de kous dan ook af moeten zijn; gast wordt held en master of his domain en krijgt de chick. Dat er commercieel vervolgens wordt geschreeuwd om een vervolg is logisch, maar qua uitwerking absoluut niet te billijken. The Matrix kreeg zelfs twee sequels, die beiden het aanzien nauwelijks waard zijn.

"Ignorance is bliss", weet The Matrix me mee te geven. Dit had ik beter kunnen aannemen, in plaats van de fantasieloze vervolgen aan een kijkpoging te onderwerpen. De rest van de trilogie zal ik echter niet laten meewegen in de beoordeling van het origineel, maar het blijft op een of andere manier wel zeuren in mijn achterhoofd.