Een of andere gast heeft nooit echt een leuk leventje gekend. Zijn dochter was ongewenst en kwam ook nog eens autistisch ter wereld. Zijn vrouw ging er meteen vandoor en hij moest het kind alleen opvoeden. Hiernaast moest hij ook nog eens zijn steeds slechter lopende slagerije draaiende houden. Toen het meisje voor het eerst ongesteld werd dacht de slager dat zijn dochter verkracht was. De zogenaamde dader wordt bijna vermoord en papa belandt in de gevangenis. Als hij hier uitkomt heeft hij geen contact meer met zijn dochter. Wel vindt hij een nieuwe vrouw, bij wier moeder ze beide intrekken. Echt gezellig is de situatie hier nooit, de slager heeft zelfs een hekel aan zijn vrouw. Als hij onterecht verdacht wordt van vreemdgaan, breekt er iets bij hem door. Hij schopt en slaat zijn zwangere vrouw zo hard in haar buik dat het kind doodgaat. Spijt voor zijn daad heeft hij niet: "Dat kind zou toch tot een homo opgevoed worden door die twee zeugen." Later vraagt hij zich af wat zijn vrouw nu doet: "Waarschijnlijk is ze de foetus op het tapijt aan het uitschijten." Dit zijn typerende zinnen voor de slager die nu écht een hekel heeft aan het leven. Samen met een pistool en drie kogels wil hij het leven weer oppakken, maar niemand mag hem, en een baan vinden lukt al helemaal niet. Al klagend sjokt hij door Parijs, iedereen doodwensend, totdat hij besluit zijn dochter weer op te halen. Dan volgt een onduidelijke climax: welke van twee verhalen is waar??
Seul Contre Tous is een Franse film en betekent zoveel als `alleen tegen de rest.` Het allergeinigste aan deze film is, zoals je wel kunt verwachten, de slager. Die gast is echt zo gruwelijk negatief en heeft aan zoveel dingen een hekel, dat er vaak wat kan worden afgelachen. De hele film is eigenlijk een monoloog van een man die het gehad heeft met het leven. Helaas zorgt dit er ook voor dat de film nogal eens behoorlijk saai wordt. Soms had ik wel een beetje genoeg van het nergens toe leidende geklaag van de slager. Als ze hadden gezorgd voor wat meer boeiende scénes was Seul Contre Tous meteen een stuk beter geweest.
Seul Contre Tous is in feite één grote running gag en derhalve niet de hele tijd even boeiend. In het begin is het wel geinig dat de hoofdpersoon op van alles en nog wat loopt te kankeren. Soms heeft hij zelfs een punt met wat hij zegt, maar zijn negativisme gaat toch wel vervelen na een tijdje. Dit komt vooral doordat de film in feite in monoloog-vorm gegoten is en de slager ogenschijnlijk nietszeggende beelden aan elkaar lult. De man is eigenlijk een zielepoot. Door middel van zijn onbewuste pose trek hij een soort zelfbeschermend gordijn op. Psychologisch zeker interessant, maar zoals reeds vermeld gaat dat trucje vervelen. Als je in ogenschouw neemt dat de film met zeer beperkte middelen tot stand is gekomen, verdient de regisseur absoluut een compliment. Het gebrek aan actie wordt gecompenseerd met een redelijk boeiende hoofdpersoon, die goed is neergezet door Philippe Nahon. Desondanks hoef ik de film niet een tweede keer te zien.
