In Stick speelt Burt Reynolds een van zijn favoriete types: een aan lager wal geraakte avonturier die verstrikt raakt in een gewelddadig conflict, en daarbij de kans krijgt om zich te rehabiliteren. Ook vindt hij een nieuwe minnares en herstelt hij  de relatie met zijn eigen dochter, van wie hij was vervreemd.

Ernest ‘Stick’ Stickley is zojuist uit de gevangenis ontslagen. Hij besluit dit keer op het goede pad te blijven, maar heeft dringend geld nodig, en accepteert daarom het aanbod van zijn voormalige makker Rainy om hem te vergezellen bij een geldoverdracht. Rainy wordt daarbij neergeschoten en diens opdrachtgever, de drughandelaar Chucky, weigert om de beloofde 500 dollar aan Stick uit te betalen. Stick wil graag alsnog zijn geld en ook wil hij weten waarom Rainy werd neergeschoten.  Hij treedt in dienst van een excentrieke miljonair, tevens een kennis van Chucky, en komt zo het een en ander aan de weet over de drugshandelaar, maar raakt daarbij ook verwikkeld in een machtsspel tussen twee gangsters, Chucky en diens rivaal Nestor …

Stick is een van de vier films die Reynolds zelf regisseerde. De film is een zogenaamde mixed bag: niet groots maar ook niet slecht. Het is ook een typisch product van de jaren tachtig: half serieus, half grappig, bij vlagen behoorlijk gewelddadig, en met een paar sentimentele scènes als toetje.

Het scenario, gebaseerd op een roman van Elmore Leonard, die zelf meewerkte aan het script, is nogal kronkelig, soms ronduit verwarrend, maar enkele spectaculaire actiescènes bieden de nodige afwisseling en de cast is geweldig: de doorgaans vrij ingetogen George Segal is hilarisch als praatgrage excentriekeling en Candice Bergen, als Burt’s nieuwe vlam, is zoals gewoonlijk een genot om naar te kijken: een mooie vrouw die nog kan acteren ook, wat wil je nog meer?  (Nou ja, haar rol had wat beter kunnen worden uitgewerkt)

De show wordt echter gestolen door de befaamde stuntman Dar Robinson als de albino hitman Mokey. De scène waarin hij, al schietend,  achterover van een torenflat valt, wordt beschouwd als een klassieke stunt. Robinson gebruikt daarbij een kabelsysteem, genaamd decelerator, dat hij zelf ontworpen had, en dat zeer realistische opnames van bovenaf mogelijk maakte. De film had wellicht zijn doorbraak als acteur kunnen inluiden, maar hij overleed een jaar later, op de set van Million Dollar Mystery. Reynolds zelf ziet er overigens een beetje pips uit: in zijn vorige film, City Heat (met Eastwood!) had hij een gebroken kaak opgelopen, en hij was 15 kilo kwijtgeraakt doordat hij maandenlang enkel vloeibaar voedsel tot zich had kunnen nemen.