Het vervolg op Ridley Scott’s Alien is meer gericht op grootschalige actie dan op suggestieve horror. Terwijl Alien intimistisch was, is Aliens massaal en expliciet: het enkele vraatzuchtige wezen uit de eerste film, is uitgegroeid tot een compleet leger, en de grote middelen worden ingezet om de aliens te vernietigen.

Inderdaad: dit keer is het oorlog

Ripley, de enige overlevende van het eerste deel, wordt na een 57 jaar durende zwerftocht in de ruimte opgepikt door toevallig passerend ruimteschip. Terug op moeder aarde, krijgt ze te horen dat planeet LV-426, waar de oorspronkelijke alien werd aangetroffen, inmiddels door het bedrijf Weylandt Yutana (Creating better worlds!) wordt klaargestoomd voor kolonisatie. Sinds enige tijd is het contact met de planeet echter verbroken. Een vertegenwoordiger van het bedrijf vraagt Ripley om als adviseur mee te reizen met een team mariniers dat ter plekke de zaak gaat onderzoeken. Na enige aarzeling stemt Ripley in met het plan. Geen geweldig idee, uiteraard: de mariniers zijn een stelletje lomperiken, hun commandant is een onbenul, en de situatie op LV-426 is alarmerend: de basis ligt er verlaten bij, vrijwel alle menselijke bezoekers zijn afgeslacht, en in een mum van tijd worden ook de mariniers hopeloos in het defensief gedrongen. Er is echter een klein meisje dat uit de klauwen van de aliens is weten te blijven, en Ripley heeft direct een goed contact met haar. Het kind kent alle geheime gangen en deuren van de verlaten basis, en zoals bekend is Ripley niet gemakkelijk klein te krijgen, zelfs niet door een leger aliens …

Het aardige van de Alien-reeks is dat de regisseurs die werden uitgenodigd (de eerste vier delen werden telkens door een ander gemaakt) steeds de kans kregen om hun eigen stempel op de productie te drukken. Aliens is dan ook een echte ‘Cameron-film’ geworden. Vanaf het eerste moment worden we meegesleurd in een draaikolk van achtervolgingen, ontploffingen, schietpartijen, ontsnappingen en wat dies meer zij. Toch weet Cameron ook de dreiging en de angstaanjagende spanning van de voorgaande film op te roepen, bijvoorbeeld in de scènes waarin de mariniers, zojuist aangekomen op de verre planeet, de verlaten bouwterreinen en fabriekshallen inspecteren. Je voelt dat het fout moet gaan, het kwaad loert naar ze vanuit alle donkere krochten en kieren.

Aliens sleepte totaal onverwachts (bedenk dat het een sequel was) een reeks Oscarnominaties in de wacht. Ondanks latere kassuccessen als Titanic en Avatar, zien velen dit nog steeds als Cameron’s beste film naast The Terminator (met Arnie Schwarzenegger). De film werd oorspronkelijk uitgebracht met een lengte van 2 uur en 17 minuten. De Special Edition duurt 17 minuten langer. Welke versie men ook bekijkt: de tijd vliegt voorbij, en dat kan geen slecht teken zijn. Aliens zou het perfecte actie-horror-spektakel zijn geweest, ware het niet dat enkele rollen slecht zijn uitgewerkt. Met name een nog jonge Bill Paxton is uiterst irritant. Bovendien weet Cameron, zoals wel vaker, van geen ophouden wanneer hij de lont eenmaal in het kruitvat heeft geworpen. Op den duur word je suf van al dat slijm en al die schrikkers. De finale, met Sigourney Weaver als een soort Rambolina in de ruimte, is net een brug (nou ja, een ruimteschip) te ver.

Voorafgegaan door: Alien (1979, Ridley Scott) - Gevolgd door: Alien3 (1992, David Fincher)