Mad MaxDit is één van de meest lucratieve low-budget producties uit de geschiedenis. De kostprijs bedroeg een karige 400.000 Australische ponden, de opbrengst een slordige 100 miljoen dollar. De regisseur en bedenker George Miller kreeg het idee voor de film toen hij als arts werkte op een Eerste Hulp-afdeling in Melbourne. Miller kreeg veel slachtoffers over de vloer, die het slachtoffer leken van verregaande verkeersagressie.
Mad Max behoort tot het subgenre van de zogenaamde dystopie, het tegendeel van een utopie: terwijl in een utopie een ideale samenleving wordt geschilderd, geeft een dystopie een beeld van een post-apocalyptische maatschappij in verregaande staat van verval. In Mad Max heeft een apocalyptische ramp een groot deel van de mensheid weggeblazen. De overlevenden zwerven in groepjes rond, op zoek naar brandstof voor hun voertuigen, in het wilde weg geweld plegend. Het laatste restje orde in deze desolate wereld, wordt vertegenwoordigd door de in het zwart geklede agenten van de snelweg. Eén van hen is Max, een aardige man van achter in de twintig, echtgenoot van een liefhebbende vrouw, vader van een schattig kind. Maar als op een dag zijn vrouw en kind worden vermoord door een motorbende, wordt Max Mad, very mad.
Het script is losjes gedrapeerd rond de onderwerpen van wraak en de maatschappij in verval, waarbij het eenzame landschap vlak buiten Melbourne invalt voor een postapocalyptische woestenij. Slechts één keer krijgen we een vaag silhouet te zien van de skyline van de stad, in de verte, in een drijvende mistbank, als een vage herinnering aan een verloren beschaving. Voor het overige tonen de beelden die ons worden voorgetoverd een barre, dorre wereld, nauwelijks nog levensvatbaar.
Mad Max was het begin van de Austrialian New Wave cinema en lanceerde de carrière van de toen nog vrij onbekende Mel Gibson. De film groeide eveneens uit tot het prototype van de post-apocalyptische actiethriller. Perfect is Mad Max niet, daarvoor is het scenario te schraal en ligt het tempo te laag (vooral in de eerste helft). Ook heeft het geringe budget sporen nagelaten (de technische uitvoering is soms magertjes), maar sommige scènes hebben zich in het collectieve geheugen gegrift (die afgerukte hand!) en de kale, primitieve vormgeving van dit eerste deel blijven trendsettend en monumentaal.
Aanraders in overeenkomstige genres, volgens Boobytrap: |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
    |
 |
|
|
|
Terug naar vorige pagina | Naar filmoverzicht |
