Op zich valt er over deze film weinig meer te vertellen dan Yahhrrrrm al doet. De zwart-wit film doet ontzettend gedateerd aan en heeft zeer matige effecten en montage. Het lijkt alsof het beeld continu knippert en er is geen verschil te zien tussen scènes waarin kaarsen branden en waarin deze uit zijn. In Hitchcock`s The 39 Steps van drie jaar later zijn dit soort problemen grotendeels opgelost, dus lijkt het me dat het hier ook allemaal wel wat beter had gekund. Het verhaal van de film is creatief, maar ook ontzettend verwarrend. Aangezien personen zich allemaal voordoen als iemand anders wordt nooit duidelijk hoe de vork in de steel zit. Dit is erg vervelend en zorgt ervoor dat je minder geboeid naar Number Seventeen zit te kijken. De eind-scène, waarin een bus een trein achtervolgt, is erg cool. Hoewel je duidelijk ziet dat het geheel met modeltreintjes is opgenomen, zorgt dit voor de nodige actie en blijf je niet met een al te teleurgesteld gevoel op de bank zitten.
Tegen middernacht trek een leegstaand huis de aandacht van een gast. Hij gaat op onderzoek uit en ontdekt een lijk en één of andere debiel die er rondhangt. Na half één wordt het er gezellig druk. Het huis blijkt de ontmoetingsplek voor een bende criminelen, die zojuist een diamantenroof hebben gepleegd. De diamanten bevinden zich ergens in het huis. Bijna niemand blijkt te zijn wie hij/zij lijkt en het lijk is niet zo dood. Over een aantal zaken tast de kijker volledig in het duister. Sheldrake blijkt het meesterbrein achter de misdaad, maar meerdere mensen beweren deze gast te zijn. Dit geldt evenzo voor detective Barton. De personages moeten een trein halen en daar gaat de film precies zo verder als in het huis. Wat opvalt is dat de crimielen wel erg vriendelijk zijn ten opzichte van de politie en getuigen. Hitchcock sloeg met deze film iets te ver door met zijn suspense taferelen. Doordat er maar weinig aan het licht komt, is het moeilijk om geboeid naar het verhaal te blijven kijken. Het lijkt wel of de film volledig geïmproviseerd is. Van enige scriptlogica is geen sprake. Technisch is Number Seventeen ook niet al te best. De effecten en de montage laten te wensen over. Dit is een van de minste van Hitchcock die ik tot nu toe gezien heb. Het grote pluspunt aan dit rommelige geheel is dat de film slechts 65 minuten duurt. Ik zal hem ter zijner tijd nog eens aan een kijksessie onderwerpen, om er eventueel wat meer uit te halen.
