Les Insoumis (Crossfire)Op de cover wordt Les Insoumis aangekondigtd als het Franse antwoord op John Carpenter’s Assault on Precinct 13. Ook zou de film het origineel nog overtreffen in vuurkracht. De Engelse titel van de film, blijkbaar door de Fransen zelf verzonnen, sluit zich hierbij aan: Crossfire. Les Insoumis vertoont inderdaad overeenkomsten met Carpenters film en heeft een paar opwindende actiescènes, maar weet het origineel nooit in de schaduw te stellen. De film opent met een spectaculaire actiescène op de snelweg: een befaamde inbreker, Abel Vargas, wordt door een imponerende politiemacht naar zijn proces geëscorteerd, maar de escorte is geïnfiltreerd en de crimineel wordt na een hevige schietpartij ontzet. De scène zet een beetje de toon voor de rest van de film: het ziet er goed uit, maar je hebt amper een idee wat er precies gebeurde. Hoe werd die escorte geïnfiltreerd? En door wie? Vargas blijkt zijn bevrijders namelijk niet te kennen. Je hebt er het raden naar. Over Vargas horen we voorlopig niets meer. We volgen een uitgebluste Parijse politiecommissaris Vincent Drieu naar een voorstadje van Marseille. Daar treft hij een ongelooflijke puinhoop aan: de politie huist in een vervallen gebouw, niemand is in serieuze misdaadbestrijding geïnteresseerd, en iedereen ligt met iedereen overhoop. Drieu begint zich onmiddellijk vreemd te gedragen, en een van de plaatselijke rechercheurs, die in zijn verleden gaat graven, ontdekt dat hij niet ‘zomaar’ naar het zuiden werd gestuurd. De voorstad van Marseille blijkt een draaischijf in de internationale drugshandel, en als ook Vargas uiteindelijk opduikt, zijn de poppen compleet aan het dansen. De vergelijkingen met Assault on Precinct 13 zijn terug te voren op het slot, waarin het aftandse politiebureau wordt belegerd door de halve onderwereld van Marseille. Die scène is opwindend, net als de openingsscène, maar het gedeelte daartussenin is tamelijk verwarrend. De plot is niet te volgen en veel zaken worden er met de haren bijgesleept. Zo duikt er plots een groep Zuid-Afrikaanse (dat vermoed ik) neo-nazi’s op, die Vlaams spreken (dat weet ik zeker). Enfin, het is allemaal zo onoverzichtelijk dat de hoofdpersoon de intrige uiteindelijk via een monoloog moet uitleggen (nooit een goed teken). Het acteerwerk is verrassend goed. Dit is een kleinere productie, er was geen geld om iemand als Vincent Cassel of Jean Reno aan te trekken. De cast bestaat dus voornamelijk uit ervaren acteurs die in talloze producties bijrollen hebben gespeeld, en hier een grotere rol kregen aangeboden, zoals Richard Berry, Zabou Breitmann en Bernard Blancan. Ze voldoen allemaal prima. Les Insoumis/Crossfire is een nogal rommelige politiethriller met goede vertolkingen en enkele spectaculaire actiescènes. Het eindoordeel is nipt positief, maar met een handiger script had er veel meer ingezeten.
Aanraders in overeenkomstige genres, volgens Boobytrap: |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
   |
 |
|
|
Specials die ermee te maken hebben:
Terug naar vorige pagina | Naar filmoverzicht |
