Nicole en Jess zijn in hun auto op weg naar Californië. Onderweg moet Nicole erg nodig haar blaas legen. Ze wil dit echter persé op een normaal toilet doen en niet in de bosjes langs de weg. Derhalve besluit het tweetal te stoppen op een publieke parkeerplaats. Als Nicole terugkomt van haar toiletbezoek is Jess inclusief de auto verdwenen. In eerste instantie denkt ze met een geintje van haar vriend te maken te hebben, maar al snel blijkt dat ze helemaal alleen is. Helemaal alleen? Nou nee, dat niet. Er is namelijk ook nog een zieke geest aanwezig, die Jess heeft ontvoerd en er plezier uit haalt hem te martelen. Nicole is het volgende slachtoffer op zijn lijstje.
 

 

Rest Stop probeert heel duidelijk een graantje mee te pikken van het succes van vergelijkbare films als enerzijds Vacancy en anderzijds Saw. Dit betekent dus dat we een vrij standaard verhaal krijgen voorgeschoteld over een koppel dat op een verlaten plek belandt, alwaar een psychopaat rondhuist die van bloed en tortuur houdt. Ik zou wel meer willen vertellen over de plot, maar meer dan dit is het helaas niet. Of het moet de toevoeging zijn van de politieman die eerst een slechterik lijkt te zijn, maar als hij bijna dood is toch een goed hart blijkt te hebben. Of misschien wel de toevoeging van een gestoorde familie die de hoofdrolspeelster probeert aan te randen. Echt wereldschokkend zal dit je vast niet in de oren klinken. De praktijk blijkt hierbij bovendien naadloos aan te sluiten.

Waar ik me misschien nog wel het meeste aan heb geërgerd is het belachelijk stupide gedrag van hoofdrolspeelster Jaimie Alexander. Zij bevindt zich anderhalf uur lang alleen op een parkeerplaats langs een autoweg, waarbij ze continu wordt lastig gevallen door een gestoorde maniak. Elk weldenkend mens zou dan toch proberen om te vluchten? Er zijn immers ontsnappingsroutes te over: het bos in, langs de weg lopen, etc. Doordat er echter volstrekt irrationeel wordt gehandeld wordt meeleven met de protagonist opeens een stuk moeilijker.

Ach ja, dit soort gedrag zien we natuurlijk wel vaker in zowel klassieke als moderne horrorfilms. Het is ook niet de hoofdreden dat Rest Stop in mijn ogen een zeer zwakke film is. Het is de combinatie van een heleboel factoren die niet voldoen. Commercieel gezien zal de prent echter wel succesvol zijn geweest. In 2008 verscheen immers alweer deeltje twee, Rest Stop: Don’t Look Back.