Men neme drie à vier bestaande oorlogsfilms en voegt daaraan toe wat nieuw materiaal, te weten een plot over een Nazi teef die een kunstmatig meesterras wil kweken, en voilà: Een 'nieuwe' film is geboren. Welkom bij de cursus 'Film recyclen voor dummies'. Docent van dienst: Luigi Batzella. De boel is eigenlijk niet zo heel slecht aan elkaar geplakt. Wat het grootste manco van La bestia in calore is, is dat de film door de werkwijze enkel uit subplots bestaat. Een rode draad is er hierdoor niet echt, doch de film weet enigszins te boeien.
De titel, alsmede de marketing, zijn misleidend te noemen. Ik ging eens lekker zitten voor een wansmakelijke nazisploitation film, maar kreeg voor minimaal de helft een verzetsfilm voorgeschoteld. Hoewel het verzetsgedeelte kwalitatief het beste is wat de film heeft te bieden en het tevens redelijk wat actie met zich meebrengt, bezorgde het exploitatieve gedeelte mij het meeste plezier. De mij onbekende actrice Macha Magall als überbitch is een genot om naar te kijken. Tevens zorgen de vreselijke experimenten voor een goede pulpbeleving. Waar de film in dezen vooral op leunt, zie bijvoorbeeld de titel, is een gruwelijke mutant in een kooi. Deze verslindt met huid en haar elk lekker wijf dat hij krijgt gevoerd. Je kan begrijpen dat dit de nodige hilarische scènes oplevert, temeer daar de vrouwelijke Nazi's die ernaar kijken hun lippen erbij aflikken.
Er wort wat afgemarteld. Afgezien van de verkrachtingen door het beest, wordt er onder meer vrolijk met de zweep geslagen, stroom gezet op een vagina en mogen knaagdieren zich tegoed doen aan de ingewanden van een arme jongedame. Nee, WO II was geen pretje en Batzella maakt het zeker niet mooier dan dat het was. Je kunt hem hooguit betichten van het schaamteloos uitbuiten van een van de zwartste bladzijdes uit de Europese geschiedenis, maar ach.. wie is er niet zonder zonde? Ik ga, als kijker, in de beste traditie van Pontius Pilates mijn handen maar eens wassen.
