In het recente verleden heeft Billy zijn hele familie uitgemoord. Nu zit hij in de gevangenis en probeert hij jaar in jaar uit rond Kerstmis uit te breken. Zijn doel is terug te keren naar zijn geboortehuis en hier een gezellige kerst te vieren. Ontsnappen is hem echter nog nooit gelukt, tot de kerstavond die wij als kijker mogen meemaken. In het huis waar Billy ooit zijn ouders vermoordde is nu een dispuutshuis gevestigd. De dames van het huis vieren een gezellige avond rond de kerstboom, als ze plotseling allerlei rare telefoontjes krijgen. Deze zijn van Billy, die de studentes op deze manier waarschuwt dat hij ze gaat vermoorden. En inderdaad, een voor een worden de vrouwen afgeslacht door de hun onbekende en mysterieuze moordenaar.
Black Christmas is de remake van de gelijknamige horrorklassieker uit 1974. Omdat ik het origineel niet gezien heb, is een vergelijking niet mogelijk. Daarom volsta ik hier met mijn bescheiden mening over de nieuwe versie. Om te beginnen is de speelduur van Black Christmas lekker kort. Dit is een pluspunt, want het zorgt ervoor dat het verhaal snel op gang komt en het tempo lekker hoog blijft. Er is weinig ruimte voor geneuzel, tenzij je het onderlinge gegeit tussen de studenten meetelt. Wat niet geheel onbelangrijk is, is dat ook de sterfgevallen redelijk in beeld worden gebracht. Het is echter wel jammer dat de meeste studentes op vrijwel dezelfde manier om het leven komen, namelijk door het uitdrukken van hun ogen uit de oogkas. Eigenlijk is er niet zoveel mis met Black Christmas, maar een echt verheffende film is het ook niet. Goed genoeg om een voldoende aan uit te delen vind ik haar dan ook niet.
