Ergens in Irak vecht een groep Amerikaanse soldaten tegen een onbekende vijand: Gigantische robotachtige wezens waar ze nauwelijks van kunnen winnen. Het blijkt slechts de voorbode te zijn van een aanval van robots op onze aarde. De zogenaamde Decepticons, kwaadaardige robots, zijn onder leiding van Megatron op aarde om een magische kubus te vinden, waarmee ze alle electronica in het heelal naar hun hand kunnen zetten. Eerste doel als ze het voorwerp vinden is het vernietigen van de mensheid. Gelukkig is er ook een groep goede robots, de Autobots, onder leiding van Optimus Prime, naar de aarde gekomen om dit te verhinderen. In deze strijd speelt Sam Witwicky een cruciale rol. Zijn overgrootvader was in het bezit van een bril waarop in geheime code de vindplaats van de kubus staat. Samen met zijn vriendin Mikaela en de transformer Beetlebum ondersteunen zij de Autobots.
Jeugdsentiment. Dat is toch wel het enige geschikte woord voor de tekenfilm Transformers (1984-1987). Teleurstelling. Dat is het enige geschikte woord voor de filmversie hiervan. Erg jammer dat een oude serie door de effectenmolen is gehaald om er een stuk zielloos vermaak van te maken. Eigenlijk heb ik er spijt van -tegen beter weten in overigens- dat ik me überhaupt aan deze film heb gewaagd. Vernietiger van herinneringen, zo mag dit prutswerk van Michael Bay ook wel getypeerd worden. En dan kunnen ze nog rising star Shia LaBeouf en lekker wijf Megan Fox in de hoofdrol hebben. Het deert allemaal niet. De actie in Transformers is waardeloos, zelfs zo erg dat de tergend lange opbouw van deze prent (Witwicky met zijn autootje) beter is dan alle gevechten bij elkaar. En geloof me, dat is echt niet best. Verder woorden vuil maken aan Transformers lijkt me niet nodig. Met weemoed denk ik terug aan de tekenfilm uit de jaren tachtig. Ik hoop dat die herinnerigen snel weer de plaats innemen van het beeld van valse verwachtigen van de speelfilm.
