In het Aliens gedroeg Ripley zich als een vrouwelijke Rambo, in de opvolger Alien 3 min of meer als een vrouwelijke Christus. Aan het slot offert zij zich namelijk op voor het welzijn van de mensheid, door met een fraaie achterwaartse salto in een kolkende vuurzee te duiken. Het is een nogal potsierlijke afsluiting van een film die er prachtig uitziet, maar voor het overige teleurstelt.

Het was moeilijk om na Ridley Scott en James Cameron een geschikte regisseur te vinden voor het derde (en naar de bedoeling was tevens laatste) deel van de reeks. Uiteindelijk kwam men uit bij David Fincher, een toen nog een tamelijk onbekende figuur. Fincher had een aantal videoclips en reclamespots op zijn naam staan, maar geen ervaring met het draaien van een speelfilm met een ruim budget. Alien 3 werd een zeer moeilijke bevalling. Nadat Fincher zijn film had voltooid, werd zijn materiaal door de studio verknipt en opnieuw gemonteerd. Door de kritiek werd Alien 3 aanvankelijk verguisd, maar Fincher is (dankzij films als Se7en en Fight Club) inmiddels uitgegroeid tot een cultfiguur en daardoor zijn hedendaagse kritieken doorgaans wat positiever.

Aan het slot van Aliens zijn Ripley en drie anderen ontsnapt aan de onheilsplaneet LV-246. Terwijl de bemanning in hyperslaap verkeert, besluit de boordcomputer tot een noodlanding. Hierbij raakt Ripley gewond, maar komen de andere drie passagiers om het leven. Ripley verliest dus ook meteen weer het meisje Newt, dat ze in Aliens als dochter had geadopteerd. De shuttle landt op een planeet die lange tijd heeft gefungeerd als strafinrichting; het complex wordt bevolkt door een religieuze sekte, bestaande uit ex-gevangenen. Hoewel seksuele onthouding tot de principes van de sekte behoort, heeft Ripley moeite om zich de mannen van het lijf te houden, maar het grootste gevaar komt uit een andere hoek: aan boord van de shuttle bevond zich een alien, en die heeft de noodlanding ook overleefd …

Fincher heeft zijn film overgoten met een mystiek-religieuze saus. De fotografie is duister, de personages zien er met hun kaalgeschoren koppen uit als monniken (luizenplaag, dus ook Ridley wordt kaalgeschoren), en de dialogen hebben een licht galmende klank meegekregen, alsof ze weerklinken in een kathedraal. Het acteerwerk is prima, met name Charles Dance is uitstekend op dreef als de plaatselijke arts die het nodige te verbergen heeft. Probleem is dat hij halverwege de film door het monster verslonden wordt. Alien 3 voorzag ook in een nieuwe, voor de ontknoping cruciale wending: Ripley blijkt door een alien te zijn bevrucht en draagt nu het embryo van een koningin in zich. Om die reden zal ze zich uiteindelijk opofferen, terwijl een reddingsteam haar komt ophalen: een koningin zou immers voor duizenden nakomelingen kunnen zorgen, en zodoende de mensheid bedreigen.

Alien 3 is niet echt een slechte film, maar de vertelling heeft weinig vaart, met slechts zo nu en dan een geweldsuitbarsting ter afwisseling. De film werd oorspronkelijk uitgebracht met een lengte van 110 minuten. Er bestaat (voorlopig) geen ‘director’s cut’, wel is er een zogenaamde ‘Assembly version’, waarin outtakes en verwijderde scènes worden gebruikt om de versie te recreëren die Fincher voor ogen zou hebben gehad. Deze versie duurt 138 minuten en wijkt op sommige punten af van de officiële: er ligt meer nadruk op de religieuze sekte, sommige personages hebben een iets andere rol, en in de slotscène barst de embryo niet uit de borst van Ripley.  

Voorafgegaan door: Alien (1979, Ridley Scott), Aliens (1986, James Cameron)