KnowingNicolas Cage zal nooit mijn favoriete acteur worden. Echt acteren doet hij zelden, maar hij weet doorgaans de indruk te wekken of hij een bijzonder zware rol heeft. Hij kijkt daarbij alsof hij bang is dat de wereld op het punt staat om te vergaan, en die uilachtige, gekwelde blik kan ik niet uitstaan. In Knowing is zijn gelaatsuitdrukking echter geen probleem: de film gaat namelijk over het vergaan van de wereld. Vijftig jaar geleden hebben kinderen in de les natuurkunde een voorspelling gemaakt over hoe de wereld er een halve eeuw later in hun ogen zal uitzien. De meeste leerlingen kozen voor een tekening (van een raket, een robot etc.), één van hen krabbelde echter een reeks getallen op papier. De ‘voorspellingen’ werden in een tijdcapsule gedaan, een stalen koker die in de grond werd gestopt om een halve eeuw later te worden opgegraven. Vandaag is het zover. En natuurlijk krijgt het zoontje van de docent astrofysica het gekrabbel in handen. Vader ontdekt dat de getallen cryptische verwijzingen zijn naar rampen die zich in de afgelopen vijftig jaar hebben voorgedaan. En de gegevens extrapolerend, komt de astrofysicus tot de slotsom dat de wereld nog maar een paar dagen te gaan heeft … Nicolas Cage als astrofysicus is niet wat je noemt een keuze die je film er geloofwaardiger op maakt, maar geloofwaardigheid is niet iets wat in Knowing lijkt te worden nagestreefd. De natuurkunde die in het klaslokaal wordt behandeld, komt nauwelijks uit boven het VMBO, en de hocus-pocus die als achtergrond dient voor het scenario over rampen in het verleden en de nakende Apocalyps, is regelrechte nonsens. De gebeurtenissen waarvan sprake is, zijn (net als bijvoorbeeld weersomstandigheden) instabiel : er kunnen - via differentiaalvergelijkingen – numerieke berekeningen worden uitgevoerd die een voorspellende waarde hebben, maar door de fundamentele instabiliteit, worden de afwijkingen in de tijd steeds groter. In gewone mensentaal: men kan wel een benaderende weersvoorspelling maken voor een bepaalde periode, maar specifieke gebeurtenissen (zoals een blikseminslag op een bepaalde plaats, op een bepaald tijdstip) kunnen onmogelijk worden voorspeld. Voor dat soort voorspellingen heb je bovenvermelde (al dan niet religieuze) hocus pocus nodig, maar daar houdt de fysica zich nou eenmaal niet mee bezig. Maar Nicolas Cage dus wel. De sfeer in Knowing lijkt aanvankelijk veel op die in de films van M. Night Shyamalan: onheilspellend, mysterieus, dreigend … Dit is veruit het beste gedeelte van de film: aan de hand van Cage beleven we een vliegtuigongeval (en de nasleep ervan), in een scène die tot de meest angstaanjagende behoort die ik ooit heb gezien. De spanning is zinderend en de rillingen lopen over je rug. Alleen al voor deze scène valt het huren van de DVD te overwegen. Helaas zakt de pudding gaandeweg steeds verder in: van de sfeer in de gemiddelde rampenfilm, belanden we uiteindelijk, via verwijzingen naar Spielbergs Close Encounters of the Third Kind en Von Dänikens Waren de Goden Kosmonauten in (ik verzin het niet) de Hof van Eden, met een nieuwe Adam en Eva die samen naar de boom der kennis hollen … Knowing is wat moeilijk te beoordelen. Naarmate men de film serieuzer neemt, wordt hij dwazer. Beschouwd als leeghoofdig amusement, valt er best van te genieten. De special effects zijn indrukwekkend, sommige scènes zijn razend spannend, en het ridicule slot is zo ontstellend overdreven, dat je de indruk krijgt dat de makers de zaak (en met name het publiek) voor de gek houden.
Aanraders in overeenkomstige genres, volgens Boobytrap: |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
   |
 |
|
|
|
Terug naar vorige pagina | Naar filmoverzicht |
