DefianceVaak wordt de vraag gesteld waarom de Joden tijdens de Tweede Wereldoorlog niet terugvochten. Zulke joden waren er echter wel, bijvoorbeeld de groep rondom de gebroeders Bielski, vier Poolse joden die waren ontkomen aan de felle vervolgingen door de nazi’s. Hun verhaal werd op schrift gesteld in door de auteur Nechama Tec in zijn boek Defiance: The Bielski Partisans.
Dat boek is nu verfilmd als Defiance. We schrijven 1941: Hitler en Stalin hebben een pact gesloten, dat de Duitsers de kans biedt om grote delen van Polen en andere Oost-Europese landen ‘schoon te vegen’: de joden worden weggestopt in ghetto’s en vervolgens naar vernietigingskampen afgevoerd. Op het platteland krijgen de Duitsers hulp van de plaatselijke overheden, die vaak even grote antisemitische gevoelens koesteren als de nazi’s. Aan het begin van Defiance leren we hoe de ouders van de Bielski-broers zijn vermoord door een militie onder leiding van een plaatselijke politieman. De oudste broer, Tuvia, neemt onmiddellijk wraak door het gezin van de politieman af te slachten. De broers vluchten in oostelijke richting, in de hoop zich te kunnen aansluiten bij de Russische troepen die het grensgebied bewaken, maar onderweg sluiten zich steeds meer joden bij hen aan, die aan de slachting zijn ontkomen. Er ontstaat onenigheid tussen de twee oudste broers: Tuvia wil zoveel mogelijk joden onder zijn hoede nemen, Zoes wil zich bij de Russen aansluiten. Het komt uiteindelijk tot een compromis: Tuvia wordt de leider van de joodse gemeenschap, die zich schuilhoudt in de bossen in het Pools-Russiche grensgebied, Zoes wordt een vechtjas aan de zijde van de Russen. Maar dan beginnen de Duitsers aan hun Russische veldtocht, en trekken de Russische troepen zich overhaast terug …
Gezien het onderwerp ziet Defiance er opvallend ‘clean’ uit. De joden staan bloot aan vreselijke ontberingen, maar blijven er tamelijk gezond uitzien. De actiescènes zijn wel hard, maar nooit ‘vuil’. Ook wordt min of meer verzwegen dat de Bielskis communisten waren. Toch grijpt het verhaal van de joodse gemeenschap die in de bossen probeert te overleven, overgeleverd aan de genade van de elementen en het lot, bij vlagen werkelijk naar de keel. Voor één keer lijken de romantische elementen er niet met de haren bijgesleept, maar bij te dragen tot een verdieping van het verhaal: zo is het ontroerend om te vernemen dat de leden van de groep zogenaamde ‘bos-echtgenoten’ namen, dat wil zeggen een ‘huwelijk’ sloten voor de duur van het verblijf in de bossen. Dergelijke details brengen je dichter bij de personages.
De acteerprestaties zijn uitstekend. De meeste aandacht gaat uit naar Daniel Craig, en hij is zeker niet slecht, maar hij wordt overtroffen door Liev Schreiber, zelf een jood, die als de jongere broer Zoes een schrijnend intense vertolking ten beste geeft. Voor wie bereid is de paar (toegegeven, soms nogal hinderlijke) tekortkomingen voor lief te nemen, is dit een aanrader. Het is zo’n film die een beetje van alles heeft: actie, spanning, romantiek, een hart en verstand. Wat wil je nog meer?
Aanraders in overeenkomstige genres, volgens Boobytrap: |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
    |
 |
|
|
|
Terug naar vorige pagina | Naar filmoverzicht |
