Een ongrijpbare gangster overvalt banken en juweliers door heel Frankrijk. Al wat men over hem weet, is dat hij zich graag ‘Dillinger’ noemt, naar de Amerikaanse gangster uit de jaren dertig. De politiecommissaris die met de zaak is belast, heeft een vaag vermoeden dat achter het pseudoniem een oude schoolmakker van hem schuilgaat, een jongen die omwille van zijn bescheiden afkomst vaak werd gepest en die zich daarom graag met Dillinger identificeerde. Zelf noemde de commissaris zich als kind graag ‘de Sheriff’ en samen vochten ze velen schijngevechten uit.

Nadat de spaghetti western aan het eind van de jaren zestig zijn grootste aantrekkingskracht had verloren, werden politiefilms (polizioteschi) en gangsterfilms (eurocrime) de belangrijkste actiegenres van de Italiaanse filmindustrie. Films als Bullitt (1968), Dirty Harry (1972) en The Godfather (1972) functioneerden als belangrijkste voorbeelden voor tientallen in hoog tempo geproduceerde actiefilms. Deze Frans-Italiaanse thriller uit 1969 is een soort voorloper. De bedompte, pessimistische sfeer leunt nog aan bij de klassieke Franse misdaadfilms van bijvoorbeeld Jean-Pierre Melville, maar de nadruk begint al sterker op harde actie te liggen. Er zijn een paar buitengewoon sadistische momenten en er is een lange achtervolgingsscène (een vast bestanddeel van het genre) naar het voorbeeld van Bullitt.

Wat Le Temps des Loups boven het gemiddelde uittilt, zijn de interessante karaktertekeningen en uitstekende vertolkingen. De gangster wordt vertolkt door Robert Hossein, een van de beste Franse acteurs van zijn generatie, en het personage wordt nooit gepresenteerd als een ééndimensionale figuur: hij is een briljant strateeg (zoals iemand in de film opmerkt is hij begaafder dan zijn idool Dillinger) en een onverbeterlijk charmeur, maar hij is ook een man die in de war raakt wanneer hij werkelijk verliefd wordt op een vrouw. De commissaris is wordt getekend als zijn tegenpool: een onaanzienlijk kereltje, allesbehalve briljant, maar koppig en vasthoudend. De bekende zanger-acteur Aznavour speelt hem met een grimmige verbetenheid, alsof het arresteren van de pseudo-Dillinger werkelijk een halszaak voor hem is. Doordat de aandacht uitgaat naar zowel gangster als speurder, hebben sommige critici gewezen op overeenkomsten met Michael Mann’s Heat. Die zijn er, maar ze lijken me te oppervlakkig om te kunnen zeggen dat Mann zich door deze film liet inspireren.

Het script van Le  Temps des Loups zit goed in elkaar en de film is bij vlagen razend spannend, maar er zijn een paar minpunten die de eindbeoordeling iets naar beneden halen: het middendeel is traag en melodramatisch, en de slotscène doet wat geforceerd symbolisch aan: Hossein’s roem heeft mythische dimensies aangenomen, en uiteindelijk wil iedereen van hem af: de politie vanwege die bankovervallen, de onderwereld vanwege de waakzaamheid van de politie, en het grote publiek omdat men gaat inzien dat achter de mythe een meedogenloze moordenaar schuilgaat. Nadat hij, ingesloten door politie en onderwereld, een vrouw met kind heeft neergeschoten (in een nogal smakeloze scène) wordt hij door het publiek vertrapt, op de manier waarop hij vroeger op het schoolplein werd vertrapt.