Na het zien van Factotum raakte ik geïnteresseerd in het werk van auteur Charles Bukowski. Daar ik een enorme lamsjaak ben, rende ik hierop niet naar de bibliotheek voor diens literaire werken. In plaats daarvan scoorde ik een andere verfilming van een boek van de schrijver. Met Storie di Ordinaria Follia werd Bukowski's werk Erections, Ejaculation, Exhibitions, and General Tales of Ordinary Madness door de Italiaanse cineast Marco Ferreri naar het witte doek vertaald. Dit is behoorlijk kundig gedaan en de keuze voor Ben Gazzara ter vertolking van de hoofdpersoon is uitstekend geweest. Hoewel diens personage hier Charles Serking heet, zijn er legio gelijkenissen met Henry Chinaski uit Barfly en Factotum. Op zich is dit niet verwonderlijk, want ook Charles Serking is een alterego van zijn geestelijk vader. Oftewel, ook hier is de protagonist een zuipende schrijver. De perceptie die deze hoofdpersoon heeft van de wereld is tekenend voor zijn karakter. Net als Chinaski staat Serking buiten de reguliere samenleving en voelt hij zich enkel thuis tussen de sociaal verworpenen en andere lowlifes. Bovendien is het decor wederom een smerig Los Angeles. Toch is er een aantal verschillen met Chinaski. Laatstgenoemde ontplooide regelmatig activiteiten om aan te verzuipen geld te komen. Waar Serking de middelen vandaan haalt om zijn talloze alcoholische versnaperingen te bekostigen, is mij een raadsel. Slechts in het begin van de film zien we hem 'aan het werk', bij een rondtrekkend dichterscircus. Daarenboven is Serking veel seksueler ingesteld dan Chinaski. Hij neukt praktisch elke vrouw die hij te pakken kan krijgen. Hoewel hij overigens sterke gevoelens ontwikkelt voor een beeldschone hoer, doet hij hier weinig productiefs mee. Er is eigenlijk nauwelijks sprake van een plot, maar dat boeit niet veel. Gazzara als Serking is een genot om naar te kijken. De cinematografie doet spaghettiwestern-achtig aan. Een vreemde typering wellicht, daar dit niets met het wilde westen te maken heeft en ogenschijnlijk een gemakkelijke; de productie is Italiaans. Als je de film echter bekijkt, dan begrijp je wat ik hiermee bedoel. Filmisch werkt dit behoorlijk goed, zoals bijna alles wat de prent voorschotelt. Je moet ervan houden, dit soort -objectief bezien- trieste verhalen, maar indien het geval dan zul je je er kostelijk mee vermaken.
