CIA-agent Tom Bishop (Brad Pitt) wordt tijdens een missie in China, waarbij hij een vrouwelijke gevangene probeert te bevrijden, zelf opgepakt. De Chinezen verdenken hem nu van spionage, waardoor hij nog slechts 24 uur te leven heeft alvorens hij geëxecuteerd zal worden. De CIA in Amerika zit ondertussen niet stil. Een aantal gasten heeft er namelijk helemaal geen problemen mee wanneer Bishop vermoord zal worden. Deze heeft namelijk een verleden waar de CIA niet al te blij mee is. Bishop`s mentor en protégé Muir (Robert Redford) denkt hier echter heel anders over. De CIA probeert bij hem een profiel los te peuteren op basis waarvan ze kunnen beslissen Bishop wel of niet te laten vermoorden. Muir probeert het kruisverhoor dat hij vervolgens krijgt te ondermijnen door irrelevante gegevens te vertellen en informatie achter te houden. Wel verteld hij zijn volledige verleden met Bishop, waaruit blijkt dat deze een rijke historie binnen de CIA kent, met werk in onder andere Vietnam, Berlijn en Beiroet. Terwijl Muir zijn verhaal doet is hij bezig een plan op te zetten om Bishop vrij te krijgen. De CIA is dan ook stomverbaasd wanneer blijkt dat het Muir gelukt is Bishop op spectaculaire wijze te laten ontsnappen.
De actie-thriller Spy Game heeft een aantal positieve en negatieve elementen in zich, waarbij mijn beoordeling uiteindelijk voornamelijk door de laatste wordt bepaald. Positief is het acteerwerk van Brad Pitt, die, ondanks dat hij slechts een bijrol heeft, behoorlijk weet te vermaken. Oudgediende Robert Redford daarentegen maakt een vermoeide indruk en weet door zijn suffe karakter nogal eens te vervelen. De montage van de film is erg snel, waarbij de snelle afwisseling van shots zorgt voor een flitsend geheel, wat erg hip en hedendaags aandoet. Ook het gebruik van muziek tijdens vrijwel alle scènes draagt bij aan een knap gemonteerde film. Minder positief ben ik over het gebrek aan focus in Spy Game. Het hoofdverhaal, de bevrijding van Bishop, speelt slechts een marginale rol. De flashbacks naar Vietnam, Berlijn en Beiroet vormen de hoofdmoot van deze film, aangevuld met het kruisverhoor waaraan Muir wordt onderworpen. Doordat er geen duidelijke en met het hoofdverhaal verband houdende rode draad door deze flashbacks heenloopt, krijg je als kijker het idee naar meerdere films te zitten kijken, hetgeen niet bijdraagt aan het vasthouden van de aandacht. Spy Game weet vaak erg te vervelen en is soms ook behoorlijk saai te noemen. Doordat de film ook niet beter wordt naarmate het einde nadert, worden de positieve elementen overschaduwd door de negatieve. Een voldoende zit er voor Spy Game dan ook niet in.
