Play

Dit is een recensie van Rudy Fosselle

Misschien hebt u in een maatschappelijk debat al eens het filmfragment gezien waarin skinheads op een metrostel een zwarte man verbaal en fysiek bedreigen. Terwijl de meeste omstaanders gewoon toekeken en niets deden. Sterker nog: het kan dat u zelf al eens getuige was van een racistisch vergrijp. Keek u dan gewoon toe of ging u weg?
 
Dat uitgangspunt gebruikt de Zweedse regisseur Ruben Ostlund in zijn nieuwste film Play. De rollen van slachtoffers en daders worden evenwel op ingenieuze wijze omgedraaid. De film vertelt het verhaal van 3 "welgestelde" jongeren die 5 "arme" Afrikaanse jongeren tegen het lijf lopen. Allen lijken ze tussen de 10 en 14 jaar. De zwarten maken er een spel van om via "steaming" en dus via verbaal geweld de GSM van een van de drie welgestelde jongeren te ontfutselen. De slachtoffers laten zich psychisch intimideren en letterlijk door hen meevoeren. En dat leidt tot een zenuwslopende, onthutsende afloop.
 
De film is gebaseerd op een waar verhaal, is gedraaid in semi-documentaire stijl en met een real-time-effect. Er is geen soundtrack wat het geheel nog beklemmender maakt. De camera filmt overwegend statisch, soms traag bewegend en vanop afstand in haarscherpe HD-beelden en registreert hierdoor onverbiddelijk. Ostlund monteerde opvallend weinig, wat wegkijken voor de verbauwereerde kijken welhaast onmogelijk maakt. Die manier van filmen zorgt ervoor dat u zal willen dat het allemaal snel zou voorbijgaan net zoals de getergde jongeren dat zouden willen. Ongewild word je voyeur van een nagelbijtende, meedogenloze en benauwende registratie van zinloos psychologisch geweld, machtsmisbruik, wreedheid en groepsdruk. De onverschilligheid van de omstaanders en de pijnlijke afwezigheid van de ouders willen je doen roepen om hulp die... er niet komt. Daarbovenop maken de realistische dialogen en de schitterende vertolkingen van de jongeren het geheel tot een letterlijk adembenemend meesterwerk.
 
Op het einde van de film probeert een volwassene een zwarte jongere terecht te wijzen op de gevolgen van zijn daden en krijgt hierdoor door boze omstaanders het verwijt van machtsbruik en racisme om het hoofd geslingerd. Een politiek niet-correcte film? Een racistische film? Of eerder een  evocatie van de gruwelijke realiteit? De film speelt met ons tolerantievermogen, onze vooroordelen en confronteert u en ik als individu in een soms wurgend groepsproces. De dialoogzin: 'Wie zo dom is zijn GSM te tonen aan vijf zwarten, heeft alleen zichzelf iets te verwijten" is misschien de kers op de taart. Om u te laten oordelen...
 
Wellicht de meest fascinerende en uitputtende film van 2012!


FX Acteren Sfeer Originaliteit Totaal
8 9 9.5 9 8.5

Aanraders in overeenkomstige genres, volgens Boobers:
- Jagten (drama / thriller : 7)
- Jacob`s Ladder (thriller / drama : 6)
- The Mothman Prophecies (thriller / drama : 6)
- Smultronstšllet (Wild Strawberries) (drama / speelfilm : 8.5)
- Babel (drama : 8)


Hoe beoordeelt Boobers categorie drama eigenlijk?
012345678910

Hoe beoordeelt Boobers categorie thriller eigenlijk?
012345678910

Hoe beoordelen bezoekers deze recensie?



Play
Play
Play
Play




47 Meters Down:
Ik ben nu in Bangkok en ga vaak naar het Paragon Cineplex! Eergisteren King...
Close Encounters of the Third Kind:
Lang geleden gezien. Ik had dezelfde gevoelens: best leuk om naar te kijken...
Jason Bourne:
Dank je. Rechtgezet...
Het Schnitzelparadijs:
Apen ...
Terug naar de Kust:
he hassan ga je moeders slipper likken...
Revenge of the Nerds II: Nerds in Paradise:
done...
Achtste-groepers huilen niet:
aangrijpend maar wel super mooi...
Bekijk 100 laatste posts


Bioscoopagenda:
Google





Specials die ermee te maken hebben:

Zweden
Land

Terug naar vorige pagina | Naar filmoverzicht