Regisseur Terrence Malick heeft in zijn bijna veertigjarige carrière pas vijf films op zijn CV weten te zetten. Het onlangs verschenen Tree of Life is de meest recente en is slechts zes jaar na zijn laatste productie uitgekomen. Om met de deur in huis te vallen: deze film is een enorm pretentieus arthouse vehikel, vol filosofisch en religieus geneuzel, waarvan slechts het middenstuk enigszins weet te bekoren. Kortom typische artyfarty crap die me wederom met de neus op het feit drukt dat dit soort films niet aan mij is besteed.
 

The Tree of Life bestaat uit een viertal onderdelen, die in niet chronologische volgorde worden verteld. De film opent met het stel O’Brien waarvan de negentienjarige zoon is overleden. Met allerlei filosofische vragen probeert de vrouw een antwoord te krijgen van God waarom haar zoon dood moest gaan. Hierna komt een intermezzo waarin de aarde ontstaat. Van big bang, naar cellen, naar dinosaurussen.
 

Dit sluit aan op een langdurend middenstuk, waarin we een jonger gezin O’Brien zien en de geboorte van hun eerste zoon. Dit deel van de film is een soort coming of age verhaal, zoals dat bijvoorbeeld ook wordt verteld in Stand By Me. We zien drie jongens die te lijden hebben onder een vader die van zijn zoons houdt, maar hen te strikt opvoedt. Waarom doet God dit hen aan en waarom maakt hij zo’n slechte, kwaadaardige keuzes, zijn een aantal thema’s die terugkomen. De laatste scène ten slotte speelt zich af na de dood van de zoon en laat hem in zowel jonge als oude leeftijd zien met nog meer filosofisch gebeuren.
 

Acteerwerk: prima. Beelden: niks mis mee. Coming of age verhaal: goed naar te kijken. Rest van de film: pretentieuze rommel van de bovenste plank. Hier word ik echt niet blij van. Allerlei gelul als zou dit fantastische cinema zijn met diepgaande boodschappen, daar geloof ik niet in. Er wordt gewoon bewust moeilijk gedaan om daarmee de indruk van een zeer intelligente film te wekken. Er wordt nauwelijks een verhaal verteld en de vreselijke, fluisterende voice-over maakt het er niet beter op. Kortom, dit is geen goede cinema, dit is dikdoenerij. Ik heb er een vieze nasmaak aan over gehouden. Bah.