"Death is the greatest keeper of secrets", spreekt de moordenaar op het einde van deze film tegen een getuige die hij uit de weg wil ruimen. Een mooi citaat uit deze Italiaanse thriller. Aangezien ik nog leef ben ik in staat om een geheim te verklappen: Torso is een zeer matige rolprent en Sergio Martino's zwakste giallo.

De plot is eenvoudig: Een brute seriemoordenaar vermoordt lekkere studentes. Nadat hij ze wurgt speelt hij nog even met de tieten van zijn slachtoffers, om ze vervolgens te bewerken met een mes. Erg normaal is dat natuurlijk niet en dus zijn de studentes die nog in leven zijn tamelijk ongerust.
 

Het scenario spreidt bijzonder weinig fantasie tentoon. Bovendien is er nauwelijks een verhaal. De moorden zelf zijn best aardig gedaan, daar niet van. Het meest gedenkwaardig, wat dat betreft, is nota bene een mannelijk slachtoffer en heeft weinig van doen met de reguliere modus operandi van de psychopaat. De afperser van de seriemoordenaar moet het op gruwelijke wijze ontgelden. Herhaaldelijk wordt op hem ingereden, totdat zijn bebloede schedel tegen een muur plakt.

De film is wegens het gebrek aan ontwikkelingen niet spannend. Dit wordt gecompenseerd door een grote hoeveelheid tieten en gegil. Wat de tieten betreft zitten er enkele fraaie bij, het dient gezegd. In een 'normale' film vind ik tieten echter enkel een toegevoegde waarde zijn wanneer ze als extraatje fungeren. Wanneer ze zowat de hoofdmoot vormen, zoals hier praktisch het geval, dan had ik immers beter een film in een bepaald ander genre kunnen opzetten.
 

De prent had misschien enigszins gered kunnen worden met een verrassing op het einde. Die komt ook wel, maar de motieven die de killer blijkt te hebben zijn ronduit belachelijk.