A Perfect GetawayNog niet zo lang geleden gold regisseur David Twohy als groot talent in het actiegenre; zijn grote doorbraak leek te komen met Pitch Black (en de sequel The Chronicles of Roddick), maar uiteindelijk was het hoofdrolspeler Vin Diesel – en niet Twohy – die met de eer ging strijken. Het was enige tijd stil rond hem, maar nu is hij terug, met een verrassende variant op de survivalfilm.
A Perfect Getaway moet het vooral hebben van de wendingen in het scenario, waarvan er één van het type is dat alle voorafgaande gebeurtenissen in een ander daglicht plaatst. Dat is meteen het grootste probleem, niet alleen voor de film, ook (en vooral) voor recensenten: alles wat wordt onthuld over die kapitale twist, kan de pret bederven. Zoals zo vaak in dit soort survival thrillers, wordt een groepje jonge (en aantrekkelijke) mensen op een eenzaam eiland gedumpt, om te fungeren als opgejaagd wild voor een losgeslagen moordenaar. Het groepje bestaat dit keer uit zes personen, die tezamen drie koppeltjes vormen, en al snel groeit het vermoeden dat één van de drie koppeltjes verantwoordelijk is voor de moorden. De paranoia slaat dus toe, niet alleen bij de betrokkenen, ook bij de kijker. Aan het begin van de film wordt de term ‘red herring’ geïntroduceerd, een Engelse scenarioterm waarmee een persoon of gebeurtenis wordt aangeduid, die enkel wordt geïntroduceerd om de kijker op het verkeerde been te zetten. Eén van de koppeltjes blijkt inderdaad een red herring, en wordt al snel afgevoerd. De vraag wordt dan ogenschijnlijk erg simpel: wie belaagt wie, wie is de kat, wie de muis. De meeste acteurs in de film zijn geen beginnelingen, maar wel voornamelijk bekend van televisie, uit series als Deadwood (Olyphant), Lost (Sanchez) en The Eleventh Hour (Shelton). Ze worden gekoppeld aan Milla Jovovich die – aardig detail – ooit doorbrak als 15-jarige nimf in Return to Blue Lagoon, een geheel ander soort survivalfilm, gesitueerd op een eenzaam eiland. Op 35-jarige leeftijd blijkt ze nog altijd over een prima onderstel (en dito bovenstuk) te beschikken. De film is opgenomen op Puerto Rico en Hawaï en baadt in weelderige, impressionistische kleuren, die plots (tijdens een tropische regenbui) overgaan in een spookachtig, grauw-grijs palet, als op de schilderijen van El Greco. Visueel is dit vermoedelijk een van de sterkste films van het jaar, en alles lijkt dus aanwezig voor een avondje heerlijk avondje horror en actie, maar … … maar Twohy weet niet goed hoe hij moet omgaan met de twist in zijn eigen scenario. Omdat die vrij laat plaatsvindt, gebeurt er tijdens het eerste uur weinig. Twohy schiet prachtige plaatjes en strooit met suggestieve aanwijzingen, maar het zijn niet meer dan speldenprikken. Bovendien is het acteerwerk nogal wisselvallig: Olyphant is erg goed als de wat labiele oorlogsveteraan, maar de anderen lijken nogal onzeker, alsof ze de overstap naar de bioscoopfilm nog niet goed hebben verwerkt. Het moet gezegd dat het slot er mag zijn. Een bloederige, grafische dodendans voor vier klauwende personen gedreven door rauwe overlevingsdrang. Twohy weigerde (in tegenstelling tot veel collega’s) om het geweld van zijn film af te zwakken om een lagere rating te krijgen, en dat valt te prijzen. En toch wordt het nooit al te dol, zoals in veel recente horror-thrillers. Handen worden gekliefd, een schedel geopend en een mes verdwijnt tot aan het heft in een vrouwenbeen, maar het blijft allemaal smaakvol (het is een erg fraai been).
Aanraders in overeenkomstige genres, volgens Boobytrap: |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
   |
 |
|
|
|
Terug naar vorige pagina | Naar filmoverzicht |
