Een team onder leiding van US SEAL Commander A.K. Waters wordt naar Nigeria gezonden om een arts genaamd Lena Kendricks (een Amerikaanse van Italiaanse afkomst) te repatriëren. Er heerst een burgeroorlog en islamitische milities zijn begonnen met het afslachten van alle niet-moslims, inclusief vrouwen, kinderen, artsen en nonnen. Dr. Kendricks is alleen bereid het veldhospitaal te verlaten, als Waters en zijn team proberen de hulpeloze vluchtelingen naar de grens met Kameroen te brengen. Waters geraakt in gewetensnood en besluit, dwars tegen alle orders in, om  aan haar wens tegemoet te komen …

Er zijn op Internet diverse hevige discussies gevoerd over de geloofwaardigheid van de plot, maar in elk geval geeft Tears of the Sun een verrassend goed beeld van een Afrikaans oorlogsconflict, aangewakkerd (en verder verergerd) door tribale en godsdienstige tegenstellingen. Wat in deze film wordt getoond, is in sommige Afrikaanse landen dagelijks aan de orde (en is natuurlijk ook al eens op Europese bodem voorgevallen, remember Srebrenica!). De beelden van een etnische en religieuze zuivering in een dorp, die toevallig wordt gadegeslagen door de hoofdpersonen, zijn bepaald niet geschikt voor tere zieltjes. Wie niet in de huidige situatie in Afrika is geïnteresseerd, en enkel een actiefilm wil zien, krijgt toch altijd nog waar voor zijn geld: de actiescènes zijn spectaculair en op veel plaatsen is de film tamelijk spannend. Daar komt nog bij dat de opnames van de Afrikaanse jungle – gefilmd in overwegend groene en okergele tinten – buitengewoon fraai en sfeervol zijn uitgevallen. Je waant je soms werkelijk in de jungle.

Tot zover het goede nieuws. De film heeft een zwakke ontknoping en de dialogen lijken (even afgezien van de Engelse taal) vaak afkomstig uit een Nederlandse ziekenhuisserie à la Medisch Centrum West. Bruce Willis probeert dit te verbergen door zijn teksten te mompelen in plaats van te spreken, en stoer richting camera te staren. Dat kan hij zoals bekend erg goed. De Italiaanse schone Monica Belluci blijkt de nodige moeite te hebben met de Engelse taal: haar toch al zwakke teksten klinken daardoor nog holler en dwazer. Zij redt zich op een andere manier: door veel te strakke kleding aan te trekken en via een paar losse knoopjes een decolleté te creëren, zodat wij ons kunnen vergapen aan haar weelderige boezem. Aan het slot valt niet veel te verhelpen:  de hele film lang heeft regisseur Fuqua zich ingehouden,  het sentiment en de bombast tot een minimum beperkt, maar als we eenmaal de grens met Kameroen naderen, worden alle sluizen opengezet en stromen de tranen zo rijkelijk dat het belachelijk wordt. En dan wordt ook die wat pathetische soundtrack van Hans Zimmer tamelijk irritant. Maar ondanks dat blijft Tears of the Sun een goede oorlogsfilm die een soms angstwekkend realistisch beeld schetst.