De kakkerige studenten Brandon en Philip zijn geïnspireerd geraakt door de ideeën van hun professor Rupert Cadell, die middels de übermensch theorie van Nietzsche uiteenzette wanneer moord gelegitimeerd zou zijn. Moord zou een kunstvorm moeten zijn, uitgeoefend door superieure mensen, met als slachtoffer de minderwaardigen van de samenleving. Vooral Brandon is erdoor geïntrigeerd. In hun appartement wurgt hij samen met Phillip hun gezamenlijke vriend David met een stuk touw. Het lijk van David wordt in een boekenkist gelegd. Alvorens op reis te gaan, geeft het tweetal nog een feestje. Hierbij zijn wat vrienden van David, de vader en tante van David en Rupert Cadell uitgenodigd. De boekenkist dient hierbij als hapjestafel...
Rope is een van Hitchcock's betere films. De film bestaat slechts uit een take of tien en is bijna in zijn geheel opgenomen in één ruimte. De enige buitenscène, bij aanvang, dient volgens mij dan ook enkel om de gebruikelijke cameo van de regisseur zelf mogelijk te maken. De prent is vrij minimalistisch van opzet en oogt hierdoor als een toneelstuk. Hier is dat geen diskwalificatie; de immorele materie en de invulling door met name John Dall als de arrogante, doch charismatische, Brandon weten de gehele speelduur goed te vermaken. Bovendien heeft Hitchcock hier niet onnodig de boel lopen oprekken en klokt Rope slechts tachtig minuten. James Stewart is ook weer van de partij, hetgeen mijns inziens altijd aangenaam is.
