Erik Ponti is op zijn school onhandelbaar, waarop hij door zijn ouders naar een dure privéschool wordt gestuurd. Hij is vastberaden er hier het beste van te maken, omdat het zijn laatste kans is om zijn opleiding af te maken. De school is echter hiërarchisch ingericht, waarbij de leerlingen zelf de bovenkant van de piramide vormen. Afkomst, status en vermogen van de leerling en diens ouders is hierbij belangrijker dan zijn prestaties. Een groepje kakkers probeert Erik al snel allerlei dingen voor hen te laten doen, waar hij geen zin in heeft. Ze besluiten hem daarom hard aan te pakken. Erik weigert echter toe te geven aan de steeds bizarder wordende opdrachten. De rivaliteit tussen beide partijen wordt hierdoor ook steeds sterker. Uiteindelijk besluit Erik dat zijn gevoel van rechtvaardigheid het belangrijkste is en onderneemt hij actie tegen de terrorisering van de leerlingen.
Het Zweedse Ondskan vertelt een verhaal wat al vele malen eerder is verfilmd. Hoewel de originaliteitsprijs niet gewonnen wordt, is er toch sprake van een goede film. De krediet hiervoor kan volledig op conto van de jonge acteurs worden geschreven. Zowel de sympathieke Erik als zijn vreselijk arrogante schoolgenoten weten bij de kijker emoties op te wekken. Emoties van met name een gevoel van haat richting de kakkers, waardoor je de acties van Erik volledig kunt begrijpen. Het is dan ook bijna onmogelijk om niet aan zijn kant te staan, gezien wat hij door moet maken. Leuk is uiteraard de paralel die hier kan worden getrokken richting de meeste corporale studentenverenigingen in Nederland. Immers, veel van hun leden voldoen aan hetzelfde gedrag als die op Erik's school. Ondskan weet aldus een decennia-oud filmconcept tot een kwalitatief goede productie te maken, waarvoor mijn complimenten.
