Fumer Tue is voornamelijk een videodagboek van roker Thomas Bidegain, die na twintig jaar besloten heeft de brui te geven aan zijn verslaving. Hij noemt zichzelf een gelukkige roker, doch hij vraagt zichzelf af of hij ook een gelukkige niet-roker zou kunnen zijn. Hoewel 80% van de stoppende rokers dit doet zonder enige hulp, schakelt Bidegain in zijn queeste onder meer een dokter en een hypnotiseur in. Bovendien woont hij lezingen bij over de technische werking van nicotine.
Deze omslachtige aanpak is dus niet de reguliere modus operandi van iemand die met roken wenst te stoppen. Ik vermoedt niet dat Bidegain het normaliter zo gedaan zou hebben, indien er geen film over gemaakt werd. Hierdoor ontstaan er echter wel meerdere invalshoeken, die onder meer de technische aspecten en fysieke/mentale gevolgen van rookverslaving belichten. Zo wordt bijvoorbeeld aangetoond dat een nicotineverslaafde rat die zijn fix niet krijgt zich veel meer neigt te verstoppen dan een soortgenoot die niet van de stof afhankelijk is. Bij Bidegain wordt geconstateerd dat hij niet geestelijk, maar enkel lichamelijk verslaafd is, waardoor hij makkelijker zou moeten kunnen stoppen. De dokter schrijft hem daarom nicotinekauwgom voor, waar hij in een mum van tijd aan verslaafd is. Om zijn nicotinespiegel op peil te houden, loopt Bidegain vervolgens overal en altijd als een bezetene zijn kaken moe te kauwen, wat hem op zich niet echt bevalt. Hierop belt hij de dokter op met het verzoek te minderen met de kauwgom, maar deze raadt hem dat af, daar hij dan in een zwart gat zou belanden.
Ondertussen filosofeert onze hoofdpersoon er lustig en zeer gechargeerd op los. De uitkomsten hiervan zijn nogal tegenstrijdig. Zo vergelijkt hij op een sterk moment het stoppen met roken met totale oorlog en is hij van mening dat de geschiedenis niet geschreven wordt door rokers. Een paar dagen later citeert hij echter Molière die beweerde dat niet-rokers geen bestaansrecht hebben. Het stoppen met roken valt hem dus toch redelijk zwaar, wat natuurlijk in de lijn der verwachtingen lag.
Hier en daar is dit filmpje wel aardig te noemen. De hoofdpersoon is nogal een droogkloot, maar op zich niet onsympathiek. Het feit dat hij een sadistisch complot vermoedt achter het feit dat de verpakking van nicotinekauwgom nauwelijks is open te krijgen, is mijns inziens het geinigst. Een aardige vondst is tevens het inmonteren van fragmenten uit Two Mules for Sister Sara en High Plains Drifter met een rokende Clint Eastwood, om de gemoedstoestand van Bidegain uit te drukken. Toch brengt dit werkje nauwelijks iets nieuws aan het licht, maar dat lijkt me met deze materie ook nauwelijks mogelijk.
