Het genre romantische comedy is niet echt mijn ding, om het maar eens zachtjes uit te drukken. De grappen zijn meestal te vrouw-vriendelijk en worden ook nog eens teniet gedaan door een overdaad aan zoetsappigheden. Daarenboven kun je de plot van te voren wel uittekenen; boy meets girl, ze worden verliefd, komen obstakels tegen en dreigen daardoor uit elkaar te gaan, overwinnen verolgens die obstakels, waarop ze nog lang en gelukkig leven. Je moet als filmmaker van goede huize komen wil je iets verrassends doen met dit concept. Dit is de gebroeders Coen wonderwel gelukt. Hoewel niet hun beste film, is Intolerable Cruelty een geslaagde film. De klemtoon ligt op de humor en van een slijmfilm valt gelukkig niet te spreken. Tevens hebben we van doen met twee hoofdpersonen die bovenal de ratio laten prevaleren in plaats hopeloos verliefd te worden. Dit levert veel vermakelijke naaistreken op tussen beiden, waarbij extreme middelen niet worden geschuwd. Wederom is de acteer-regie van de Coen Bros. overduidelijk losjes, waardoor de (aardig bijeengeraapte) cast met zichtbaar plezier hun ding doen. Naast een uitstekende Clooney en een adequate Zeta-Jones, zetten met name Geoffrey Rush en Cedric the Entertainer memorabele karakters neer. Intolerable Cruelty is een verfrissende titel in zijn genre, met meer scherpe kantjes en betere humor dan de meeste romantische komedies.
