Een van de eerste films waarvoor Louis de Funès de hoofdrol kreeg aangeboden. In Taxi, Roulotte et Corrida speelt hij Maurice Berger, een Parijse taxi-chauffeur. Maurice heeft een auto, zijn zwager Léon een chique caravan, en samen gaan ze op vakantie naar Zuid-Spanje. Aan de Spaanse grens maken ze kennis met de blondine Myriam, een vamp die werkt voor een misdaadsyndicaat en een gestolen diamant over de grens wil smokkelen. Omdat de politie haar op het spoor is, verstopt ze de diamant in het colbertjasje van Berger, die niets heeft gemerkt, en het jasje in een van koffers opbergt. Er zit nu voor Myriam niets anders op dan achter de vakantiegangers aan te reizen, in de hoop de diamant weer terug te krijgen. De Funès had in ’58 reeds een lange carrière als acteur achter de rug (eerst in het theater, daarna in de film), maar de grote doorbraak was vooralsnog uitgebleven. In Taxi, Roulotte et Corrida treedt hij op naast andere ‘kleinere sterren’ zoals Raymond Bussières en Anette Poive (in het dagelijkse leven, net als in de film, een koppel). De film werd geregisseerd door André Hunebelle, de regisseur van diverse OSS 117 films.
Het scenario heeft soms iets weg van het latere Le Corniaud, waarmee De Funès definitief de status van superster zou bereiken. Het is een soort road-movie rond een gestolen juweel en er worden diverse toeristische attracties aangedaan – zoals het Alhambra in Granada – om de film een fraaie aanblik te verlenen. Hoewel de Funès reeds en kortaangebonden en opschepperig type speelt, heeft hij zijn eigen stijl nog niet helemaal gevonden. Zijn motoriek is nog sterk beïnvloed door Chaplin, en één scène, met een onwillige auto, lijkt afgekeken van Tati (in die tijd de meest bekende Franse komiek)
Taxi, Roulotte et Corrida kent goede en minder goede grappen, en zit technisch niet altijd even sterk in elkaar (een scène met een stier oogt zelfs klungelig). Maar het (leuke) verhaal is met vlotte vaart in beeld gebracht en De Funès krijgt op het komische vlak hulp van onder meer Bussières (die sprekend lijkt op Buster Keaton) en Bertil, die tamelijk grappig is als zijn stotterende zoon (hij is voor de derde keer gezakt voor zijn mondeling examen!). Om die redenen is het één van de betere vroege films geworden van de Kleine Grote Man.
