Dit is een los vervolg op La Chèvre, dat twee jaar eerder was uitgegroeid tot een verpletterend succes. Voor de verandering is dit een sequel die niet onderdoet voor het origineel, in veel opzichten zelfs beter is.
Nadat haar 16-jarige zoon van huis is wegelopen, vraagt zijn moeder (die geen vertrouwen in de politie heeft) aan twee van haar voormalige minnaars of ze de jongen willen opsporen. De eerste is een onbehouwen journalist met gewelddadige kantjes (Depardieu), de ander een stuntelige onderwijzer die voortdurend met depressies kampt (Richard). Om ze te motiveren, vertelt ze beide mannen dat ze de vader zijn van de jongen. De twee starten onafhankelijk van een elkaar een onderzoek, maar besluiten uiteindelijk om samen te werken. Ze zullen later wel zien wie de echte vader is van de verloren zoon. De jongeman wordt opgespoord in Nice, maar dat is slechts het begin een reeks nieuwe problemen: hij blijkt een vreselijke etterbak te zijn en dan zijn er ook nog twee zware jongens die het opDepardieu hebben voorzien, omdat hij een kritisch artikel over hun baas heeft geschreven …
Regisseur Verber (van oorsprong een toneelschrijver) heeft sinds La Chèvre vaktechnisch veel bijgeleerd. Terwijl die film amateuristisch oogde, ziet Les Compères er gelikt en professioneel uit. De beide hoofdrolspelers zijn inmiddels ook beter op elkaar ingespeeld. Het scenario bevat een aantal spitse gags en treffende observaties. Er is zelfs plaats voor een enkele gevoelige noot, en alles lijkt perfect te klikken. Les Compères is in veel opzichten dus beter dan La Chèvre. Het probleem is echter dat de film tijdens het laatste kwartier als een pudding inzakt. De jongeman blijkt plots toch de kwaadste niet te zijn, en het script stuurt al te gemakkelijk aan op een happy end.
