Het uitgangspunt van La Chèvre is schitterend bedacht: De dochter van een schatrijke industrieel wordt ontvoerd tijdens een vakantie in Mexico. De naspeuringen van de plaatselijke politie en een privé-detective hebben niets opgeleverd en er is zelfs niet om losgeld gevraagd. Het meiske staat bekend als een geweldige kluns die altijd pech heeft en daarom in zeven sloten tegelijk loopt. De bedrijfspsycholoog heeft een idee: hij vertelt de wanhopige vader dat een van de boekhouders van het bedrijf een even grote sukkel is als diens dochter. Deze man zou kunnen slagen waar professionals hebben gefaald: zijn voortdurende pech en onhandigheid zou hem op het juiste spoor kunnen zetten. Samen met de detective, die eerder heeft gefaald, reist de brokkenpiloot af naar Mexico …
Ondanks de internationale setting en de aanwezigheid van twee sterren, Depardieu en Richard, was La Chèvre indertijd een bescheiden productie. Richard was één van Frankrijks bekendste komieken, maar hij had zijn geld gestoken in een paar projecten die waren geflopt, en Depardieu werd nog vooral gezien als een acteur voor avant-gardistische films. De verwachtingen waren dus niet erg hooggespannen, maar La Chèvre werd één van de meest succesvolle Franse films van de jaren ’80.
Dertig jaar later valt direct op hoe technisch zwak de film is uitgevoerd. Regisseur Veber (die ook het scenario schreef) was een beginneling en had zijn handen vol aan Depardieu, die ontevreden was met zijn rol (hij had liever de rol van Richard gehad) en voortdurend dronken op de set verscheen. Het camerawerk is slordig en de montage ronduit belabberd. Sommige scènes worden halverwege afgekapt, andere gaan maar door en leiden nergens toe. En toch is La Chèvre leuk om naar te kijken: Het gegeven – de ene kluns moet de andere opsporen – is en blijft een prachtige vondst en er zijn zoveel grappige momenten dat de technische tekortkomingen eigenlijk onbelangrijk worden.
De film is soms vergeleken met het legendarische La Grande Vadrouille met het duo De Funès en Bourvil (de onderste poster verwijst ook naar die film). Dat niveau wordt nooit gehaald, maar ondanks alle strubbelingen op de set zijn beide acteurs erg goed. Sommige scènes zijn klassiek geworden: Richard die Engels probeert te spreken, de ontmoeting met de overlevende van een uitslaande brand, en de slotscène, met de twee superklunzen die hand in hand een krakkemikkig vlonder betreden en … ach, ziet u zelf maar.
1.jpg)
