Hoewel de gemiddelde McDonalds commercial nog meer plot herbergt dan het onderhavige ninja vehikel, zal ik trachten uiteen te zetten waarover de film gaat. In Japan worden kinderen gestolen door de yakuza. Zij krijgen een spijkerharde ninjutsu opleiding, met als doel huurmoordenaar te worden voor de organisatie. Iedereen kan de ninja´s inhuren, zolang er honderd pond in goud (of de monetaire equivalent ervan) op tafel wordt gelegd. In de openingsscène wordt een rivaliserende yakuza afdeling, letterlijk, in stukken gehakt door een ninja. De overschrijving van het gemoeide geld doet de wenkbrauwen rijzen bij Europol, maar de multinationale onderzoeksorganisatie vindt het idee van ninja's eigenlijk te absurd. Ze komen er echter snel genoeg achter dat de in het zwart vermomde killers echt zijn wanneer Raizo in Berlijn verschijnt. Raizo is een afvallige ninja en heeft maar een doel: Het vernietigen van zijn voormalige 'familie' en dan met name de patriarch. Het wordt een ninja slachtveld in de Duitse metropool...

Het door computers gegenereerde bloed vloeit rijkelijk in deze moderne ninjafilm. Het gutst en spuit met grote regelmaat alle kanten op, terwijl ninjasterren hun smerige impact hebben, ledematen worden afgehakt en mensen letterlijk het hoofd verliezen. De film is hierdoor vrij bruut. De vader van de clan, oude ninja bekende Shô Kosugi, doet er nog een schepje bovenop. Hij is er eentje van de harde liefde, om het maar eufemistisch uit te drukken. Dit wordt met name duidelijk in de overdaad aan flashbacks van de obligatoire ninja training.

Het is de actie die het hem moet doen in Ninja Assassin, want het plotje is flinterdun en slaat helemaal nergens op. Gelukkig pakt de film wat dat betreft goed uit met spectaculaire scènes en zeer bloederige gevechten. Verder maakt de film nauwelijks indruk en is een groot aantal zaken zeer ongeloofwaardig. En dan heb ik het niet zozeer over het idee dat Europol het aan de stok heeft met een bende ninja's, of dat ninja's zichzelf kunnen helen van normaliter fatale wonden; daarin wil ik nog wel meegaan. Als je deze film mag geloven duurt het maar vijf minuten om van Berlijn in Japan te geraken, kijken Duitse autobestuurders niet vreemd op als de rijbaan krioelt van de ninja's en meer van dat soort fratsen. Ach, het heeft ook wel iets, zo'n achterlijke popcornfilm. Op het moment van kijken is het vermakelijk genoeg, maar na een uur zul je de film al weer goeddeels vergeten zijn. De prent is in elk geval stukken flitsender dan zijn ninja collega's uit de jaren '80, maar per saldo nauwelijks beter.