De titel Le Petit Baigneur, laat zich vertalen als ‘de kleine zwemmer’, maar die kleine zwemmer is een zeilboot, ontworpen door de knettergekke constructeur Castagnier, die werkt voor de reder Fourchame. Met le Petit baigneur heeft Castagnier de regatta van San Remo (Italië) gewonnen, en dus is het ontwerp nu kapitalen waard. Voordat hij zijn baas het goede nieuws kan brengen, loopt er echter iets faliekant mis met een ander ontwerp van zijn hand, het plezierjacht l’increvable (dit betekent: de onverwoestbare): de traditionele champagnefles boort zich dwars door de romp van het schip! Fourchame, een ontstellende drifkop (raad eens door wie die wordt gespeeld) ontslaat Castagnier op staande voet en slaat al zijn ontwerpen in de puin en de poeier. Maar dan ontdekt hij zijn fout: samen met zijn vrouw zet hij een charmeoffensief in om Castagnier terug te lokken naar zijn bedrijf, maar er zijn Italiaanse kapers op de kust …

Le Petit Baigneur geldt als één van de meest hectische komedies van Louis de Funès, en is dus een favoriet van sommige van zijn fans, terwijl mensen die zijn stijl niet zo kunnen waarderen, de  film vreselijk vinden. De film is vooral beroemd vanwege een scène met een krakkemikkige preekstoel, die in Frankrijk werd verkozen in de top 10 van meest komische scènes van de vorige eeuw. De film werd geschreven en geregisseerd door Robert Dhéry, die tevens de rol van ontwerper Castagnier voor zijn rekening neemt. Dhéry was de drijvende kracht (samen met zijn vrouw Colette Brosset, die hier zijn zus speelt) achter het theatergezelschap Les Branquignols. Ook De Funès en Legras (die de gekwelde pastoor in de preekstoel speelt) waren enige tijd lid van het gezelschap. De Funès, ten tijde van Le Petit Baigneur een internationale ster, gaf zijn voormalige compagnons met deze film de kans om een breder publiek te bereiken. Dhéry, Brosset en Legras zijn ervaren komieken, waardoor De Funès dit keer niet alles zelf hoeft te doen. Tussen hem en Dhéry ontstaat echter nooit de chemie die hij wel had met Bourvil, zijn tegenspeler uit films als La Grande Vadrouille en Le Corniaud. Ook met Parisy, die zijn echtgenote speelt, klikt het niet helemaal; zij verving de bekende comédienne Claude “ma biche” Gensac, met wie de Funès negen films draaide, en die schitterend op hem was ingespeeld.

Le Petit Baigneur is een van de betere komedies van De Funès, maar binnen zijn oeuvre net geen topper. Naast de scène met de preekstoel, zijn ook de meeste scènes met de verschillende leden van de familie Castagnier erg leuk (ze hebben allemaal een vuurrode bos met haar), maar er zijn ook mindere momenten. Het script is een beetje mager en de opgefokte sfeer werkt op den duur afmattend. Verder zullen sommige grappen die worden gemaakt met Franse dialecten (De Funès vraagt uitleg aan een boer maar begrijpt hem vervolgens verkeerd) veel kijkers met een beperkte kennis van de Franse taal ontgaan. De onbetaalbare De Funès tilt de film echter moeiteloos over zijn mindere momenten heen. Zoals bekend was hij op zijn best als hij een gemeen onderkruipsel mocht spelen, en in Le Petit Baigneur is hij een wel erg smerig ventje, het type dat met veel genoegen tegen een moeder glimlacht, maar stiekem haar vervelende zoontje een schop verkoopt. Veel plezier!

Via deze link kunt u de beroemde scène met de preekstoel bekijken: