Brigitte Bardot 75! Uiteraard gaat die heugelijke gebeurtenis gepaard met de nodige gerestaureerde versies van haar films. In Frankrijk werd vrijwel haar gehele oeuvre in het laboratorium onder handen genomen, wij moeten het voorlopig doen met een (overigens voortreffelijke) uitgave van een niemendalletje uit 1971, Les Pétroleuses, ook bekend als The Legend of Frenchie King. De keuze voor deze westernkomedie is echter niet zo heel vreemd: In Nederland is BB nog erg populair geweest, althans niet in de bioscoop (ze was wel goed voor een paar carnavalshits van het type, Brigitte Bardot, Bardot, die heeft ze niet zo maar zo) en Les Pétroleuses was één van haar weinige successen. Naast BB was ook dat andere seksidool in de film te zien, CC, Claudia Cardinale, en het ligt voor de hand dat het succes van les Pétroleuses meer te maken had met de vorm dan met de inhoud.
Frenchie King (BB) staat aan het hoofd van een bende in het zwart geleden treinrovers, die naast haar verder nog bestaat uit haar vier jongere zussen. Bij een treinoverval krijgen ze toevallig het eigendomsbewijs van een ranch in handen. De ranch is gelegen nabij een door Fransen gesticht plaatsje in de staat New Mexico, en mede daardoor besluit Frenchie (die net als BB geen Engels spreekt) dat het gedaan is met treinen overvallen: de zussen zullen ranchers worden. Maria Sarrazin (CC), de leidster van een andere bende, die naast haar bestaat uit haar vier broers, heeft ontdekt dat er op het erf van de ranch olie te vinden is, en wil daarom de ranch overnemen, desnoods met geweld …
BB + CC in 1 film: dat levert op z’n minst een ‘guilty pleasure’ op. Veel meer moet men van Les Pétroleuses niet verwachten. Regisseur Christian-Jaque heeft alle ruimte aan de dames gegeven, en met name CC lijkt prima in haar element als grote zus die er bij haar broertjes de wind goed onder heeft. Het zijn nu eens de vrouwen die de plak zwaaien in een mannengenre als de western, en dat is voor de verandering best aardig. Voor het overige oogt de film nogal rommelig, heeft Christian-Jaque weinig gevoel voor het westerngenre en werken de grappen slechts bij vlagen aanstekelijk. De film werd opgenomen in Spanje (de ranch werd opgetrokken nabij Colmenar Viejo, de plaats waar Sergio Leone zijn eerste western schoot) en heeft daarom landschappelijk het aanzien van een spaghetti western; het slot, waarin de oorspronkelijke eigenaar van de ranch opduikt, geflankeerd door in het rood-zwart geklede huurmoordenaars, doet heel even denken aan Django. Voor het overige werd inspiratie opgedaan bij Amerikaanse producties als Seven Brides for Seven Brothers en Johnny Guitar, en de Franse film (ook met BB!) Viva Maria! van Louis Malle. Het peil van deze illustere voorgangers haalt Les Pétroleuses niet, maar het is een niemendalletje dat zich goed laat bekijken: de dames zijn niet meer al te piep, maar nog in uitstekende vorm (zowel letterlijk als figuurlijk), hun langdurige vuistgevecht is opwindend en sexy, en de voortreffelijke komische acteur Michael J. Pollard (o.a. bekend van de anti-western Dirty Little Billy) is erg grappig als de verstrooide sheriff die voor beide dames valt en daarom als de donder Frans wil leren …
