Na het enigszins teleurstellende tweede deel van de reeks (Le Gendarme à New York) was het in deel drie weer raak: met een goed in elkaar zittend scenario en een reeks voortreffelijke grappen is dit de beste van de sequels.

Het team van Gruchot voert incognito (dus zonder uniform) een verkeerscontrole uit; de leiding heeft namelijk gemerkt dat gendarmes te gemakkelijk worden herkend door scheurneuzen.  Cruchot haalt alle gemene trucs boven om iemand te betrappen, maar dan wordt hij bijna overreden door een witte sportwagen. Kokend van woede (laat dat maar aan De Funès over) zet hij de achtervolging in en uiteindelijk treft hij de sportwagen aan … geparkeerd voor de deur van de gendarmerie van Saint Tropez. Cruchot rent naar binnen en begint witheet de eigenaresse van de sportauto uit te kafferen. Maar de vrouw blijkt de weduwe te zijn van een kolonel van het korps, en wanneer Cruchot, na de nodige verontschuldigingen haar de hand kust, vliegen de vonken (letterlijk) over en weer. DE GENDARME IS VERLIEFD!

Dolgelukkig toert Crucho’tje rond door Saint Tropez (op een snorfiets!), maar zijn geluk duurt niet erg lang: de weduwe wordt beste maatjes met zijn opstandige dochter, tovert zijn huis om in een kakelbonte hippiewoning, en wil ook nog dat Cruchot zich opgeeft voor het kolonelsexamen van komende zomer (bij de Franse gendarmerie kun je blijkbaar ineens worden gepromoveerd tot kolonel!). Studeren is nooit Cruchots sterkste punt geweest, en tot overmaat van ramp doet zijn directe superieur, de gehate adjudant Gerber, ook  mee aan het examen. De computer wijst na een ingewikkelde berekening Cruchot aan als de beste deelnemer aan het examen, en in afwachting van zijn promotie, begint Cruchot alvast zijn omgeving te terroriseren, inclusief de gekwelde Gerber. Maar dan blijkt de computer een rekenfout te hebben gemaakt …

In dit derde deel zijn De Funès en zijn tegenspelers volkomen op elkaar ingespeeld, zodat de visuele en verbale grappen soepeltjes in elkaar overgaan. Vooral met zijn vaste tegenspeler Galabru, die de gehate adjudant Gerber speelt, vormt De Funès een perfect koppel, en met name de fysieke tegenstelling tussen de forsgebouwde, wat sloom ogende Galabru en het hyperactieve driftkikkertje De Funès wordt optimaal benut. Ook de interactie met de comédienne Gensac, die gestalte geeft aan de weduwe, is optimaal: ze is nieuw in de serie, maar De Funès en zij speelden al eerder samen en ze voelen elkaar uitstekend aan. Er waren ook problemen: Geniève Grad, die voor derde keer Cruchot’s dochter speelt, en in die rol was uitgegroeid tot een sekssymbool, voelde zich door de aanwezigheid van Gensac gepasseerd en trok zich na deze aflevering uit de Gendarmerie franchise terug. Het tweede probleem, klinkt wat ridicuul: er wordt dikwijls gezegd dat de gendarmefilms hun ongelooflijke succes te danken hebben aan twee typisch Franse eigenschappen: de obsessie met seks, en de gewoonte om te spotten met autoriteiten. Dat laatste liep volgens sommigen hier wat uit de hand: echte gendarmes werden bij de uitoefening van hun vak voortdurend uitgelachen en Cruchot genoemd (‘cruche’ of ‘cruchot’ betekent in het Frans niet alleen ‘kruik’, maar ook ‘imbeciel’, waarschijnlijk werd de naam oorspronkelijk gekozen in verband met de gestalte van De Funès en – in de film althans – diens idiote gedrag). Om deze redenen werd vanuit gendarmekringen geëist dat de film in Frankrijk werd voorafgegaan door de mededeling dat echte gendarmes niet zulke malloten waren als Cruchot en zijn bende.

Le Gerdarme se marie is een heerlijke losbollige komedie om op een verloren avond te bekijken met vrouw, vriendin of kinderen. De originaliteit van de eerste film is natuurlijk verdwenen, en zo nu en dan is een gevoel van déjà vu onvermijdelijk, maar de grappen zijn in dit derde deel wellicht nog net ietsje beter dan in deel 1, en de ervaren regisseur Girault houdt het tempo hoog, zodat de grappen die niet werken (en die zijn er uiteraard ook), geen kans krijgen de pret te bederven.