Er is geen genre dat de Italianen - de Japanners van de Europese filmindustrie - met rust konden laten tijdens de gloriejaren van de Italiaanse genre cinema, de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw. Genres die onverbrekelijk met die periode zijn verbonden, zijn spaghetti western, poliziotesco en giallo. De oorlogsfilm was een minder beoefend genre, toch hebben ze ook in dat genre een aantal opmerkelijke films gedraaid. La Battaglia del Deserto/Desert Battle is een van de betere voorbeelden.

 

Tijdens de woestijnoorlog in Noord-Afrika, krijgt een Britse officier opdracht om een mijnenveld aan te leggen, teneinde de opmars van generaal Rommel en zijn troepen af te stoppen. Hij stelt daarvoor een elite-groep samen, bestaande uit een briljante chauffeur (in het dagelijks leven een coureur), een expert op het gebied van explosieven (een Canadese crimineel die het Britse leger heeft verkozen boven de Britse nor) en een idealistische jongeman (die steeds droomt van zijn zwangere vrouw die thuis op hem wacht). De groep slaagt in de opdracht, maar raakt op de terugweg onder hevig Duits artillerievuur. Ze worden achtervolgd door een tank, maar weten die dankzij de briljante chauffeur af te schudden. De tank rijdt zich vast in het woestijnzand, maar tijdens de beschietingen is één van de Britten gewond geraakt, en bovendien zit de groep vrijwel zonder water. De Britten beschikken over vervoer (een jeep), de twee Duitsers van de tank over een voorraad water. Om te overleven, zullen zij dus moeten samenwerken …

 

De meeste Italiaanse oorlogsfilms zijn (net als hun westerns) snel, kleurrijk en actierijk. In Desert Battle ligt de nadruk echter meer op psychologische spanning dan op actie. Met uitzondering van de schermutselingen in het begin en een grote tankslag aan het slot, telt de film geen grootschalige actiescènes. Toch behoort Desert Battle tot de betere films in zijn soort: het scenario van Ernesto Gastaldi (een van de beste scenaristen van de Italiaanse genrecinema) zit uitstekend in elkaar, en de regie van Mino Loy (vooral bekend als producent) is strak en efficiënt. Dankzij de achtergrondinformatie over de personages (verteld via flashbacks) krijgt het verhaal dynamiek, en de ontwikkelingen in de gemengde groep Engelsen en Duitsers, die zijn overgeleverd aan elkaar en de elementen, is ongemeen spannend. En als de grootschalige actie dan uiteindelijk komt, is het ook smullen geblazen: zelfs naar huidige maatstaven is de furieuze tankslag aan het slot een visueel indrukwekkend spektakel.

 

Zoals gewoonlijk is de rolverdeling een ratjetoe van nationaliteiten. De legendarische Franse acteur Robert Hossein speelt een Duitser, de Uruguyaan George Hilton en de Italiaan Rik Battaglia gaan door voor Britten, en de Amerikaan Frank Wolff (in Once upon a Time in the West was hij een Ier, in A Stranger in Town een Mexicaanse bandiet) speelt een Amerikaan. Maar dat hoort zo in een Italiaanse genrefilm, en deze acteurs zijn stuk voor stuk mensen de hun vak verstaan. Met name Wolff geeft zich volledig als de doortrapte schurk die langzaam knettergek wordt. De locaties zijn dan weer zo authentiek als mogelijk: Desert Battle werd opgenomen in Lybië, in de omgeving waar befaamde tankslagen tussen de legers van Rommel en Montgomery zich werkelijk afspeelden.