The Poseidon AdventureRampen zijn natuurlijk zou oud als de mensheid, rampenfilms zijn een verschijnsel dat sterk is verbonden met de jaren zeventig van de vorige eeuw. Alle rampen zijn geschikt voor een ware rampenfilm, op voorwaarde dat er veel slachtoffers vallen, en slechts een handjevol mensen de zaak overleeft, na een lange en barre strijd tegen de elementen. Verder worden alle karaktereigneschappen en emoties in een rampenfilm sterk uitvergroot: heldenmoed, lafheid, schraapzucht, vrijgevigheid, vreugde, verdriet, pijn en ellende – alles is even KOLOSSAAL.
Het schip de Poseidon, genoemd naar de Griekse god van de zee, is bezig aan haar laatste tocht. Er zijn ernstige defecten, maar de reder acht een reparatie overbodig, het schip heeft immers nog maar een paar dagen te varen. Een zeebeving veroorzaakt echter een vloedgolf en de Poseidon komt ondersteboven in het water te liggen. De passagiers die de klap hebben overleefd, moeten nu hun weg zien te banen naar de top, dat wil zeggen de bodem van het schip, een soort helletocht door water, vuur, stoom en verkoolde lijken.
The Poseidon Adenture was de eerste (echte) rampenfilm en waarschijnlijk ook de beste. Airport, een paar jaar eerder gemaakt, had nog niet de juiste ingrediënten, en de films die in navolging van Poseidon werden gemaakt, waren wel groter en duurder, maar niet beter. Visueel is de film erg aantrekkelijk met dat omgekeerde schip (het leert je anders naar de zaken kijken) en regisseur Ronald Neame komt aanzetten met een paar scènes die niet alleen spectaculair, maar ook geweldig spannend zijn. Tegelijkertijd blijft Poseidon natuurlijk je reinste kitsch & kermis: de leiding tijdens de tocht is in handen van een priester met het uiterlijk van een bouwvakker en fysieke capaciteiten van een Tarzan. Er zijn twee oudere mensen die in twintig jaar geen vriendelijk woordje hebben gewisseld, maar nu plots onafscheidelijk zijn. Een van de vrouwen is een ex-prostituee en loopt daardoor de hele film rond in op hoge hakken (lekker gemakkelijk als je moet klimmen of balanceren op smalle richels). Alle jonge vrouwen lopen trouwens rond in hotpants, en ik kan u verzekeren dat het benenwerk prima is verzorgd.
Rampenfilms zijn iets speciaals. Het overdreven acteren, de knullige dialogen, de grove sentimentaliteit, het onverbloemde seksisme: het draagt allemaal bij tot het plezier dat aan dit soort films kan worden beleefd. Blijkbaar droegen de jaren zeventig simpelweg de juiste ingrediënten aan: de opzichtige mode, de vreselijke kapsels, het gluren naar blote benen, de speciale effecten die toen grensverleggend waren, en nu vreselijk knullig overkomen. Een remake van zo’n film is bij voorbaat kansloos: de Poseidon van Wolgang Petersen was een hopeloos geval, ook al was zijn product in alle opzichten technisch superieur.
Ondanks alles zijn die campy producties uit vervlogen tijden niet helemaal hersenloos, mocht iemand dat denken: met thema’s als verdoemenis, verlossing, zondebesef en opoffering zijn het morele fabels met sterke Bijbelse motieven. The Poseidon Adventure kan worden geïnterpreteerd als een allegorie op het Bijbelse verhaal van Noach, waarin slechts enkele uitverkorenen dankzij hun geloof worden gered en alle andere hun leven laten in de vloedgolf. Halverwege de film komen de priester en zijn uitverkoren een andere groep passagiers tegen die de eerste klap hebben overleefd (een scène die recht uit een horrorproductie lijkt te komen). De priester schreeuwt ze in hun gezicht dat ze de verkeerde kant uitwandelen, een zekere ondergang tegemoet. Maar ze geloven hem niet. Dom, dom, dom.
Aanraders in overeenkomstige genres, volgens Boobytrap: |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||
   |
 |
|
|
Specials die ermee te maken hebben:
Terug naar vorige pagina | Naar filmoverzicht |
