Mama is Boos! begint waar Schatjes! in 1984 eindigde, toen vader John en moeder Danny Gisberts met hun auto door het natte asfalt heenzakten. John probeert zichzelf te bevrijden en hakt zich een weg door het asfalt. Gelukkig blijkt het allemaal een droom te zijn. In het echte leven heeft het echtpaar het wat makkelijker gekregen. De oudste kinderen zijn het huis uit, wat het aantal etterbakken terugbrengt tot slechts twee. Daarnaast heeft John een scharrel in de vorm van operazangeres Jane. Deze relatie heeft hij verborgen weten te voor Danny, totdat het geheim op hun huwelijksfeest uitkomt. Direct ontstaat grote ruzie tussen de twee. John wordt eruit geschopt en moet bij zijn vriendin gaan wonen. Danny eist ondertussen de zeggenschap over de kinderen op. Samen met Jane probeert John de kinderen terug te krijgen, maar Danny is niet van plan haar kinderen zonder slag of stoot over te geven.
Schatjes! typeerde ik als een van de betere komedies van vaderlandse bodem. Helaas gaat datzelfde predicaat niet op voor opvolger Mama is Boos! Dit heeft er eenvoudigweg mee te maken dat deze rolprent een stuk minder komische situaties biedt. Enerzijds komt dat doordat het aantal kinderen gereduceerd is tot twee -de twee grootste etterbakken zijn het huis uit-, anderzijds doordat het verhaal te veel verzandt in het heen en weer getrek tussen beide ouders over de zeggenschap over de kinderen. Ook het subplot over een NAVO-bijeenkomst, waarvoor John een dansje in elkaar moet knutselen is erg matig. Toch komt het grootste deel van de humor voor rekening van Peter Faber. Het personage dat hij speelt is dusdanig sukkelig dat je er zowel sympathie als plaatsvervangende schaamte voor krijgt. Eigenlijk had regisseur Ruud van Hemert het gewoon bij een film moeten laten. Met Mama is Boos! voegt hij niets wezenlijks toe aan zijn eerste film. Dat was overigens best mogelijk geweest natuurlijk. Het simpele uitgangspunt van echtgenoot tegen echtgenote hebben we in andere films -bijv. War of the Roses- erg goed uitgewerkt zien worden.
