Takashi Miike's bijdrage aan de Amerikaanse horrorserie Masters of Horror is de beste episode die ik tot nu toe zag. Met zijn verfilming van Shimako Iwai's roman Bokkê, kyôtê heeft hij een beklemmende en bij vlagen hallucinante trip afgeleverd die zeker zal blijven hangen in de hoofden van de kijkers. De titel Imprint is dan ook uitstekend gekozen.
Dit is horror in optima forma, met extreme gruwelscènes zonder komische ondertoon. Deze aflevering werd overigens verboden in de Verenigde Staten. Waarschijnlijk liggen de weinig fijnzinnige abortussen die deze titel biedt hieraan ten grondslag. Hoe de verwijderde babies achteloos als afval in een rivier worden gedumpt, zal de puriteinse Yanks nog meer in het verkeerde keelgat zijn geschoten. Het feit dat de film brute mishandelingen, sadistische tortuur en een gruwelijke mutant/hoer -het product van incest- als belangrijkste bijrol herbergt, zal ook niet geholpen hebben. Het laatstgenoemde gegeven behelst hier overigens een afschuwwekkende alternatieve draai aan het concept siamese tweeling.
Tsja, dat krijg je ervan indien je Takashi Miike de opdracht geeft een horrorfilm te maken. Hoewel Imprint zich in Japan afspeelt, wordt er enkel Engels gesproken. Dit doet in beginsel cognitief dissonant aan, maar dat gegeven went vrij snel. Saillant detail in dezen is dat Billy Drago -de enige blanke in de film- het niveau van het acteerwerk naar beneden weet te halen. Qua uiterlijk is deze schouwspeler goed gekozen, maar van andere kwaliteiten valt de b-acteur helaas niet te betichten. Erg veel pijn doet dit de prent niet, doch het is enigszins jammer te noemen. De ambitie om uit te wijden over de synopsis heb ik niet. Imprint dien je zelf maar eens te bekijken. Ik garandeer je dat het in elk geval een indruk zal achterlaten. En dat alleen is al meer dan gezegd kan worden dan van de overgrote meerderheid van de griezelaars die door de filmindustrie worden uitgekotst.
