KABOOM! "What was that? An explosion?", hehe. Er zijn twee soorten baggerfilms. De ene soort weet enkel gruwelijk te irriteren met zijn inferioriteit, terwijl je je om de andere soort kapot lacht om de geboden slechtheid. Hostage Hotel valt wat mij betreft in de tweede categorie. Alleen al voor de casting verdient deze film de nodige credits. We zien een Burt Reynolds die over the hill is de actieheld uithangen, de hoofdpersoon uit Sledge Hammer! met zijn irritante smoel een congreslid spelen, terwijl Ted McGinley (Jefferson uit Married With Children) een stoere FBI agent moet voorstellen. Kolere, hoe verzin je het... Alsof dat echter nog niet genoeg is om je in je broek te laten pissen van het lachen, wordt er een verhaal geboden dat zich het beste laat omschrijven als Rambo meets Home Alone. Hierin gijzelt een psychopathische Vietnam-veteraan het gezin van een senator in een bouwval van een hotel. Het is aan voormalig smeris Burt Reynolds en zijn seniele maat om de zaak op te lossen...
Hostage Hotel biedt een aantal geweldige citaten waarom ik praktisch dubbel lag. Dit geldt evenzo voor de falikant mislukte dramatiek die in de film gestopt is. Begeleid door sentimentele muziek proberen de afgrijselijk slechte acteurs tranentrekkende scènes neer te zetten, die allen gedoemd zijn op lachwekkende wijze te mislukken. Het boeit me niet of deze film serieus bedoeld is of niet. Ik heb mijn 82 minuten wel eens op saaiere wijze gespendeerd. Fugazi, baby!
