De oeroude Perzische stad Esfahan en rondomliggende zandbakken vormen het decor voor deze obscure Iraans/Italiaanse spionageproductie. Er is nagenoeg niets bekend over deze film, waarover slechts een handjevol websites bericht. Gelukkig tikte ik een antieke videoband, titel: Appointment in Esfahan, van de prent op de kop. Bovendien hebben we de plaatjes nog.

Tommy Wieringa schreef ooit de reisbundel Ik was nooit in Esfahan. Ik heb er evenmin vertoefd, maar laat een kijkbeurt van deze film gemakshalve dienen als substituut. Er zijn namelijk toeristische kiekjes van de miljoenenstad te over, welke de prent overigens meer cachet meegeven dan het eigenlijk verdient.
 

 

Het geanimeerde, James Bond achtige intro en de geplagïeerde muzikale omlijsting lijken al vast een goedkope 007 pastische te beloven. Amore e Sangue a Esfahan wijkt, wat dat betreft, niet af van de standaard die vele andere spionagefilms uit die tijd volgden. De spion in deze film is echter een vrij gewone werknemer van een oliemaatschappij. Hij wordt, door omstandigheden, genoodzaakt om de geheim agent uit te hangen. Dit doet hij vervolgens bekwaam. We zien de man in achtervolgingen, schiet- en vechtpartijen en andere hachelijke situaties. Inzet is een microfilm die een berg olie oplevert voor de vinder. De vrouwonvriendelijke slechterik Hashem Khan wil de beelddrager in handen krijgen en gaat hierbij over lijken. Bovendien ziet hij wel wat in de mooie vrouw van de held...
 

 

De film is niet zo goed als dat hij onbekend is. Dit komt vooral door de warrige vertelstijl, waaraan slechts gaandeweg meer structuur wordt aangebracht. Hierbij komt dat regisseur Tony Zarindast, het is een van zijn eerste films, duidelijk zoekende is; soms letterlijk zelfs, wanneer er minutenlang vanuit een rijdende auto (zonder duidelijk doel) monumenten van Esfahan worden gefilmd.

Als (semi) Europese spionagefilm doet de film echter niet onder voor vele collega's. De actie ingrediënten zijn namelijk vergelijkbaar, ook de mooie dames zijn present, terwijl de aardige Perzische settings eens wat anders zijn. De spion van dienst wordt vertolkt door een mij volstrekt onbekende acteur; hoe kan het ook anders in een film uit de vergetelheid. Deze Burt Miller, voor zover dat geen pseudoniem is, levert een oke bijdrage. De persoon op het scherm met de meeste faam is ongetwijfeld de Iraanse folkloristische buikdanseres Jamileh, die de prent daarmee tevens enigszins cultureel verantwoord maakt.