Verkleed als een man wordt dievegge Mary in de kraag gevat en in het gevang gegooid. Haar celmaat is de edelman Peter Goodwin die er onterecht zit, maar zich er wel een paar daagjes kostelijk vermaakt. Uiteraard probeert hij Mary te versieren, wanneer hij erachter komt dat ze geen kerel is. De twee worden verliefd op elkaar, maar Peter is Mary al meteen weer vergeten wanneer hij weer naar huis mag.

Mary ontsnapt enkele dagen later uit de bak en haar hart is gebroken. Ze besluit met de piraat kapitein Poof de woeste wateren te trotseren. Bij schermutselingen op zee wordt Poof echter gedood. Mary ontpopt zich als heldin en weet alle piraten te bevrijden. Ter ere van de overleden kapitein neemt ze, naast zijn baan, zijn naam over. Lang leve kapitein Poof!
 

 

Het roven en plunderen gaat Mary goed af, maar ze moet steeds denken aan Peter. Deze lordship zit trouwens ook niet stil en is, hoe kan het anders, kapitein geworden van een prestigieus Engels schip. Een van zijn taken is het stoppen van die vreselijke kapitein Poof...

Dit is de meest gezapige film van Umberto Lenzi die ik, tot dusverre, heb aanschouwd. De plot is afgezaagd en de romantiek afgrijselijk. Aanvankelijk lijkt er zich een feministische piratenfilm te ontspinnen, maar de moraal van het verhaal is dat elke vrouw een man nodig heeft.
 

 

De film oogt verzorgd, daar niet van. Aan de sets en de kostumering is veel aandacht besteed. Bovendien schiet Lenzi, zoals gewoonlijk, mooie plaatjes. De prent is de meeste tijd echter slaapverwekkend actieloos. Enkel het slotakkoord weet te enerveren met overtuigende piratenactie. Nee, zelfs een kleuterhart zal niet sneller gaan kloppen bij het aanschouwen van deze oubollige avonturenfilm.