Een Amerikaans schip wordt door een Duitse onderzeeër tot zinken gebracht. Een klein groepje mannen en vrouwen weet levend een reddingsboot te bereiken. Onder hen bevindt zich ook een van de bemanningsleden van de Duitse duikboot. Hij wordt direct wantrouwd, maar heeft de meeste ervaring met navigeren en andere overlevingstechnieken op de open zee. Deze ervaring blijkt zeer van pas te komen. De schipbreukelingen krijgen namelijk te maken met ziekten, water- en voedseltekort en allerlei onderlinge intriges. De Duitser houdt er bovendien een eigen agenda op na.
 

Deze film is opgenomen tijdens WO II en dat is op meerdere vlakken terug te zien. Om te beginnen was het budget duidelijk aan de lage kant. Het is overduidelijk dat de shots in een zwembad in een studio zijn opgenomen. De geloofwaardigheid van het verhaal komt dit niet ten goede. Daar komt bij dat de opnamekwaliteit sowieso te wensen overlaat. 
 

Een ander punt waarbij je de oorlogsinvloed merkt is de relatie die de schipbreukelingen hebben met de Duitse kapitein. Enerzijds blijkt hij een vriendelijke en capabele man te zijn. Dit kwam Hitchcock dan ook op veel kritiek te staan. Aan de andere kant blijkt een Duitser niet te vertrouwen te zijn, zoals aan het einde van Lifeboat duidelijk wordt. Ach ja, volgens mij is het voor de hedendaagse kijker vrij duidelijk hoe de vork werkelijk in de steel zit.
 

Ten slotte nog iets over het acteerwerk. Dit is behoorlijk stijf te noemen, zoals wel vaker in oudere films. Zo nu en dan wekt dit irritatie op, maar gelukkig weet een aantal acteurs ervoor te zorgen dat het niet te veel stoort. De mate van interessantheid van de gebeurtenissen op de reddingsboot is grotendeels afhankelijk van de acteurs die in een betreffende scène spelen. De meeste van hen zijn vrij onbekend, dus ik zal geen namen noemen. Echter, bij een kijkbeurt zul je dit zelf wel ervaren.