5 per l'Inferno (Five for Hell)In 1969 kreeg Lee van Cleef het aanbod om in een spaghetti western genaamd Sabata te spelen; de film zou worden geregisseeerd door Gianfranco Parolini en het script maakte op het eerste oog een wat rare indruk, leek wel een komedie. We schrijven ’69, de Trinity-films waren nog niet gedraaid, en de combinatie spaghetti western en komedie leek Van Cleef wat al te gewaagd, hij geloofde niet dat iemand daar plezier aan zou beleven. Parolini drong echter aan en nam Van Cleef mee naar een voorstelling van de film die hij zojuist had voltooid. Die film was Five for Hell. Van Cleef verstond geen woord van wat er gezegd werd, maar de zaal zat vol jonge Italianen die zich overduidelijk kostelijk amuseerden. Bij nader inzien stonden die plannen van Parolini hem wel aan.
De meeste Italiaanse oorlogsfilm zijn tamelijk serieus en pessimistisch van toon. De hoofdpersonages offeren zich vaak belangeloos op voor de goede zaak, en sterven in een spervuur van kogels. De Tweede wereldoorlog was nu eenmaal geen glorieuze pagina in de Italiaanse geschiedenis en in de jaren zestig was de herinnering eraan nog vers. Five for Hell is echter een uitzondering. Weliswaar overleven niet alle hoofdpersonen de strijd, maar de film is luchtig van toon en losjes gestructureerd. Het scenario bevat zo’n beetje voor elk wat wils: er is harde actie, er is relativerende humor, en er is acrobatiek en zelfs een vleugje erotiek.
In de zomer van 1944 lijken de geallieerden aan de winnende hand, maar de legerleiding heeft geruchten vernomen over een Duitse hergroepering, die wordt aangeduid als Plan K, die voor een ommekeer zou kunnen zorgen. Vijf specialisten worden geselecteerd om het zwaarbewapende kasteel binnen te dringen, waarin de details met betrekking tot Plan K worden bewaard. In het kasteel werkt een dubbelagente, die op het beslissende moment de aandacht moet afleiden van de gevreesde Duitse SS kolonel Mueller, zodat de vijf hun gang kunnen gaan.
Natuurlijk stond de befaamde oorlogsfilm The Dirty Dozen model voor deze film, maar dankzij de luchtige aanpak is de film eerder een parodistische variant dan een imitatie. De leider van de vijf was in vredestijd werper bij baseball dus worden honkballen gebruikt om granaten in te verbergen, een ander was gymnasiast met als specialiteit trampolinespringen, en weer een ander was meester-inbreker, dus zelfs de beste kluis is niet veilig voor zijn hypergevoelige vingertjes. De film opent met een muziekje dat mij sterk deed denken aan de herkenningstune van The A-Team, en dat kan haast geen toeval zijn: Five for Hell lijkt veel op een wat hardere versie van de TV-serie.
Als regisseur wordt Parolini - dankzij films als (de eerste) Sartana en Sabata - verantwoordelijk gehouden voor de ontsporing van de spaghetti western. Zijn bijnaam luidt ‘Grootvader van de Circuswesterns’. Als ik zeg dat de film voor elk wat wils biedt, kan ik evengoed zeggen dat hij een ratjetoe is. Parolini was bepaald geen nauwgezet vakman, en hij had veel meer kunnen doen met Kinski. Als je die weet te strikken, kun je hem beter ook een behoorlijke rol geven, en dat is hier niet gebeurd: hij hangt er maar wat bij. Niet dat het Klaus veel kon schelen, zo was de beste Duitse acteur aller tijden niet: hij stond erbij en wist dat de betaling rond was.
Aanraders in overeenkomstige genres, volgens Boobytrap: |
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
 |
 |
|
|
Specials die ermee te maken hebben:
Terug naar vorige pagina | Naar filmoverzicht |
