Wanneer pokeraar Doc betrapt wordt op valsspelen, schiet hij een man dood die hem hierop dringend attendeert. Doc vlucht en vindt het lijk van Larry Kitchener. Met diens papieren neemt Doc de identeit aan van Kitchener. Uiteraard is men gebrand op het vinden van Doc. Hiervoor wordt de koelbloedige premiejager Slade ingeschakeld, die wel oren heeft naar de hoge prijs op Doc's hoofd. Larry Kitchener zou echter als nieuwe sheriff worden benoemd in een stadje vol bangebroeken. Slade heeft Doc al gevonden, maar vertelt hem niet dat hij weet wie hij is. Hij vindt het wel interessant om te kijken wat Doc gaat uitrichten als sheriff; sterker nog, Slade biedt zich aan als deputy. 

 

 

 

Het stadje wordt geterroriseerd door de genadeloze killer Reyes en zijn bende. De corrupte burgemeester spant samen met Reyes om de sheriff op te ruimen. Dit hebben ze reeds tevens met de echte Kitchener gedaan. Verrassend genoeg neemt Doc zijn nieuwe job serieus en bindt hij, samen met Slade, de strijd aan met Reyes' enorme bende...

 

 

In tegenstelling tot de meeste andere spaghetti westerns, drijft deze film met name op de karakters. Het kwam voor mij als een aangename surprise dat deze stuk voor stuk goed zijn uitgediept. Hierdoor boeit de film en werkt hij op meerdere vlakken. Thema's als boetedoening en mededogen kun je erin terug vinden. Onderwijl wordt de vloer aangeveegd met de mythe van het wilde westen. Net als in Fred Zinneman's High Noon is er een gezagsdrager die er alleen voor staat in een stadje waar de angst regeert. De legendarische man met het gouden pistool van de titel is de echte Larry Kitchener, die we enkel dood in beeld zien. Zijn 'legende' wordt hierop voortgezet door een zuipende en valsspelende gokker.
 

 

Regisseur Alfonso Balcázar (o.a. Judas... ¡toma tus monedas!) geeft ons een redelijk ingetogen, maar niettemin boeiende spaghetti western. Karl Möhner, die naast deze film slechts een andere spaghetti western (Jim il primo) maakte, speelt een degelijke hoofdrol. Luis Dávila is al even degelijk als zijn sidekick, tewijl Fernando Sancho doet waar hij goed in is: Het spelen van de Mexicaanse slechterik. Sancho schmiert er weer heerlijk op los, maar ditmaal is zijn personage kwaadaardiger dan normaal. Zo is zijn laatste actie het in de rug schieten van een kind. Dit vileine maakt 's mans kwinkslagen er zeker niet minder bijtend op. De grootste kritiek die ik heb, is de voorspelbaarheid van het geheel. Over het algemeen is de film echter bevredigend genoeg om op die slak niet te veel zout te leggen.