De freelancende Britse spion Bingo moet in Marokko een particulier netwerk van huurmoordenaars en spionnen lamleggen. Hiervoor moet een invloedrijke ex-nazi worden opgespoord. Bingo krijgt hierbij hulp van een onervaren Noorse geheim agent en een fotografe. De zaken veranderen echter wanneer de ex-nazi met documenten zijn vrijheid kan kopen. Bingo legt zich er gemakkelijk bij neer en maakt zich op voor een vertrek uit Marokko. Wanneer de Noor, met wie hij inmiddels bevriend is geraakt daarentegen wordt vermoord, is het persoonlijk geworden voor Bingo...
Vanuit technisch oogpunt geen slechte spionagethriller, maar erg veel kijkplezier wordt niet geboden. De eerste helft van de speelduur biedt een karrevracht aan dialogen - en informatie. Veel actie is er niet en de film is simpelweg niet boeiend. Stewart Granger speelt hier de doorgewinterde spion en weet mijns inziens niet te overtuigen. Als je de tough guy moet uithangen zul je toch echt anders moeten acteren dan in de Winnetou films, maar wat hij hier hanteert is precies dezelfde werkwijze als in die brave Duitse westerns. De benaming son of a bitch kan hij niet over zijn lippen krijgen, dus maakt hij er son of a b van. Met het herhaaldelijk in het gezicht slaan van een vrouw heeft deze 'gentleman' dan weer minder problemen. Tja.
De film komt nauwelijks van de grond. Gelukkig wordt het in de tweede helft ietwat enerverender. Het grootste probleem is dat de film te serieus doet en niet wil overkomen als de zoveelste Italiaanse James Bond-variant. Als je echter alleen al naar die bakkes van Stewart Granger kijkt, dan kun je de film onmogelijk serieus nemen. Voorts vind ik het scenario ook al niet om over naar huis te schrijven. De boel wordt onnodig gecompliceerd gebracht en de politieke spelletjes boeien evenmin.
Teleurstellend is het wel enigszins, want regisseur Sergio Sollima had echt wel wat in zijn mars. Met name in de genres western en misdaad heeft hij meerdere films afgeleverd die kwalitatief een stuk beter zijn dan dit halfgare spionnenvehikel.
