Lucky is een geweldige spion, een meester in vermommingen en hij beheerst een dozijn talen. Op elke situatie heeft hij wel een irritant slim antwoord. Samen met zijn sidekick moet Lucky een bende valsemunters oprollen, een avontuur dat hem via Rome in Albanië doet belanden...
 

 

Jess Franco zet zijn voorliefde voor tieten dit keer overboord om een ode te brengen aan de fumetti. Even dreigde een seksscène. De cineast lost dit op door wat suggestieve plaatjes met tekstballonnen te tonen in plaats van het echte werk. Behoorlijk flauw, maar ik kon er wel om lachen. Sowieso is de film in zijn algeheelheid behoorlijk humoristisch. Eerlijk gezegd had ik dit niet verwacht, dus het was een aangename verrassing. Natuurlijk, de humor moet je liggen. De grappen en grollen zijn zeer flauw en steken de draak met de gemiddelde spionagefilm uit de jaren '60. Zo is de hoofdpersoon een meester in de vermomming, maar iedereen herkent hem. Lucky wordt zelfs om handtekeningen gevraagd, hetgeen hem niets verbaast. De gevechten zijn slapstick-achtig en al evenmin serieus te nemen.
 

Ray Danton doet het goed als de titelpersoon in deze spionnenkomedie waarom ik frequent hardop heb moeten lachen. Rosalba Neri kwam ook opdagen, hetgeen ik altijd kan waarderen, in een geestige rol. De muziek van Bruno Nicolai is uitstekend en zorgt letterlijk voor een vrolijke noot. Al met al een behoorlijk leuke film; eentje van Jess Franco die je zowaar met je vriendin kun bekijken! Vreemd dat er nooit een tweede deel is gemaakt.