Net als in Acquasanta Joe uit hetzelfde jaar zien we Ty Hardin opdraven in een film van Mario Gariazzo. Die film is evenmin verre van geweldig, maar weet nog wat vermaak te leveren. Het veel serieuzere Il giorno del giudizio slaagt hierin nauwelijks.

Hardin speelt hier de wraakengel die zijn gezin uitgemoord aantreft. Tussen de resten van het afgebrande huis vindt hij een speelgoed drummertje, een kerstcadeautje voor zijn zoontje. Het eerste half uur levert een serietje wraakmoorden op die allen hetzelfde van opzet zijn: Het speelgoedsoldaatje wordt klaargezet en als deze klaar is met drummen, dan worden de slechteriken afgeknald. Voordat de booswichten op de grond vallen wordt er steevast gekozen voor een freeze frame. Na een half uur gaat de wreker anders te werk. Hij verkleedt zich als een Indiaan om iemand te doorboren met een speer. Toen deze ellenlange scène voorbij was, heb ik de film afgezet om het restant later te bekijken.

Veel hoop op dat de film beter zou worden had ik dus niet. Dit bleek grotendeels terecht. Slechts op het einde wordt de film enigszins interessant. Hier mogen we vooral de mooie Rosalba Neri voor danken, die hooguit een halve minuut in beeld is bij een flashback.

Enfin, Hardin verkleedt zich niet alleen als Indiaan, maar ook als grafdelver. Het is ronduit belachelijk hoe hij in die hoedanigheid, als een schizofrene Nostradamus, zijn eigen moorden tot bijbelse proporties weet te verheffen. "De dag der vergelding is aanstaande", mompelt hij tegen eenieder die het wil horen. Inderdaad komt uiteindelijk de wraak, maar dat gebeurde naar mijn smaak lang niet snel genoeg.

Het plagiëren van Sam Peckinpah en Sergio Leone doet pijn aan de ogen. Gariazzo moet dat soort dingen niet proberen; hij mist hiervoor simpelweg de brille van genoemde cineasten. Deze spaghetti western is daarnaast vooral erg saai. De stijltrucjes, maar ook de plot, missen elke vorm van originaliteit- en creativiteit. Voor de muziek van Ennio Morricone had ik wél waardering kunnen opbrengen, ware het niet dat deze helemaal niet voor deze film was gecomponeerd, maar voor Sergio Corbucci's I crudeli. Hier slaat de gebruikte score als een tang op een varken.

Interesante scènes herbergt Il giorno del giudizio wel, maar al te talrijk zijn die niet. Indien je gewend bent aan spaghetti westerns valt de film, met enige goede wil, wel uit te zitten. Maar erg vrolijk zul je er zelfs dan niet van worden.