Tja, het is wat indien je als familie met aanhang de verkeerde kant wordt opgestuurd in de woestijn van New Mexico. Gezien de nucleaire tests die er van overheidswege plaatshadden, zit de kans er dan dik in dat je in een hinderlaag van gruwelijke mutanten loopt...
De bovenmatige hoeveelheid positieve geluiden rondom deze herbewerking van Wes Craven's origineel met dezelfde naam bevreemdt mij nogal. De afgezaagdheid van de prent is namelijk, zelfs zonder het origineel te hebben gezien, van excessieve proporties. Jammer, daar de onconventionele opening titles een film leken te beloven met in elk geval de schijn van een eigen identiteit. Niets van dit alles, helaas. Meer dan een woestijn-versie van The Texas Chainsaw Massacre kan ik er niet van maken. Uit die film wordt rechtstreeks een aantal scènes 'geleend', terwijl ik ook nog een fragment voorbij zag komen dat wel erg identiek leek aan een scène tussen James Gandolfini en Patricia Arquette in True Romance. En dan heb ik nota bene niet eens zitten opletten! Als je namelijk iets niet moet doen, is het deze film aandachtig bekijken, want dan blijft er werkelijk geen ene spaander van heel.
Om er qua bevrediging het maximale uit te halen, is het raadzaam om als kijker rustig te wachten op de volgende gruwelscène en ondertussen iets productiefs te doen, zoals je neus leeghalen. Wat het geweld betreft hakt The Hills Have Eyes gelukkig dikwijls met de botte bijl, hetgeen in elk geval iets is. Sterker nog, dit is de grootste troefkaart van regisseur Alexandre Aja, want schrikeffecten bevat de film niet en van de klotepersonages kan het einde eigenlijk nooit gruwelijk genoeg zijn. Het is toch hemeltergend hoe fantasieloos Hollywood is. De lijst van gerecyclede meuk wordt alleen maar langer en het einde lijkt nog lang niet in zicht. Ik heb het onderhand wel zo'n beetje gehad met remakes. Die verdienen eigenlijk per definitie zelden een voldoende; een stelling die alleen maar onderstreept wordt door de 'nieuwe' versie van The Hills Have Eyes.
