Het eerste deel uit deze reeks was op een of andere manier redelijk memorabel, ondanks zijn slechtheid. Het kunnen ontsnappen van de dood door van tevoren kleine clues te zien, had wel wat. Het was zelfs genoeg reden om door het slechte acteerwerk en de matige effects heen te bijten. Nu is er de nieuwigheid natuurlijk al lang vanaf. En in dit deel hebben ze de clues zo vreselijk ongeloofwaardig gemaakt, dat de lol wat dit betreft ook ervan af is. Soms lijkt het wel zo'n machine uit Donald Duck, waarbij laatstgenoemde in bed alleen maar zijn tong hoeft uit te steken om een proces in werking te stellen waarbij een balletje tegen een schaar rolt, de schaar een ballon losknipt, die tegen een handschoen aanvliegt wiens wijsvinger uiteindelijk de wekker uit zet. Zo gebeurt er bijvoorbeeld in de film dat iemand een koekje uit het raam van de metro verliest, welke opgepikt wordt door een muis, die naar het spoor gaat en er net voor weet te zorgen dat de schakelaar niet meer functioneert waardoor de trein ontspoort. Ik verwacht echt niet een geloofwaardige film als ik Final Destination 3 opzet, maar ik vind het allemaal té vergezocht.
Daarnaast zijn de effecten slecht en kort. Vaak in de trand van: Iets valt en hakt in één filmframe een hoofd eraf. In het frame na deze headhunt, zien we een gillend meisje (wat heel wat effectenbudget spaart). Een andere bron van ergernis is al het gejank wat doorstaan moet worden in de tussenstukken. Vooral van Mary Elizabeth Winstead. Zodat mensen niet de aandacht verliezen halverwege, hebben ze een aantal bitcherige siliconentieten tegenaan gegooid. Een prima zet, wat mij betreft. Helaas krikt dit alleen maar een dieptriest punt lichtjes op. Laat deze film liggen.
