Het enigszins gezapige stel Roy en Jessie besluit per trein van Peking naar Moskou te reizen met de legendarische Trans-Siberië Express. Tijdens de reis proberen ze hun huwelijk op te spicen, hetgeen ondermeer lukt doordat ze het veel jongere en gelukkige stel Abby en Carlos ontmoeten. Als tijdens een tussenstop Roy per ongeluk wordt achtergelaten ontfermt dit tweetal zich over Jessie. Zij weet echter niet dat zij zich hiermee ingeeft met drugssmokkelaars. Als zij daarnaast ook nog door Carlos wordt aangerand brengt ze hem per ongeluk om het leven.

Een dag later herenigen Roy en Jessie zich weer. Hij heeft op zijn reis vriendschap gesloten met Grinko, een Russische agent van de narcoticadienst. Per direct verdenkt hij de vreemde verhalen die Jessie hem vertelt. Hij blijkt bovendien zelf een dubbelrol te spelen in de drugshandel tussen China en Rusland. Het is aan het tweetal om hun leven veilig te stellen en alle drugsperikelen ver van zich te werpen.
 

Het eerste dat me opviel bij deze prent, en iets dat me vervolgens de hele film niet meer losliet, is het ontzettend plastische acteerwerk van Woody Harrelson en Emily Mortimer. Alsof er bewust voor gekozen is twee hoofdrolspelers neer te zetten die ongeloofwaardige toeristen spelen. Hun vreselijk naïeve gedrag draagt er weinig aan bij om hier nog iets van te maken. De scène waarin Jessie wordt aangerand -voor zover het echt een aanranding is- is hiervan een goed voorbeeld.
 

Mijn kijkbeleving was door begin af aan negatief gestemd en het werd niet veel beter. Mijns inziens is dit een film die gemaakt is voor een ouder publiek, die van het langzame tempo kan genieten en vrede heeft met de stupiditeit van de hoofdkarakters. Toch schuilt er in het concept in principe een prima film. Geef de plot gewoon door aan een fatsoenlijke horrorregisseur en gegarandeerd dat er een boeiende griezelfilm van kan worden gemaakt. Nu is het allemaal vlees noch vis, een weinig memorabele thriller.