Die misdaadflms van Umberto Lenzi met Tomas Milian in de hoofdrol zijn altijd wel te pruimen. Zo ook deze, die internationaal de titel Syndicate Sadists meekreeg. Milian speelt eens de good guy, als is hij nog steeds een bad motherfucker. De naam van zijn personage is dan ook goed gekozen: Rambo!

Rambo heeft een broer die beveiliger is, maar deze steekt zjn neus iets te veel in de zaken van de plaatselijk mafia. Dit moet hij met de dood bekopen. Ondertussen hebben de gangsters het zoontje van een rijke industrieel gekidnapt, om er fink wat losgeld voor te vangen. Maar die plannetjes gaat Rambo versjteren...

Tomas Milian is erg onderhoudend, zoals gebruikelijk eigenlijk. Hij trapt het gespuis in elkaar, schiet ze dood en dwarsboomt hun criminele plannetjes. De rest van de tijd rookt hij, rijdt hij op zijn motor of hangt hij de aimabele oom uit voor zijn neefje, die net zijn vader heeft verloren, Het maakt eigenlijk niet zo veel uit wat de acteur doet; zelfs het  kauwen van kauwgom weet hij vermakelijk te brengen.

Je mag actie van de film verwachten en dat wordt in voldoende mate geboden. De film is bij vlagen lekker gewelddadig met zijn bloederige schietpartijen. Wat de film echter niet bijster goed doet is de achtervolgingen, die overduidelijk zijn versneld om het er flitsender te laten uit zien. Het heeft echter een averechts effect en doet eerder komisch aan.

Het is dat de hoofdpersoon Rambo heet, anders had ik waarschijnlijk nooit in de gaten gehad dat ik de film al had gezien. En dat is meteen de achilleshiel van de prent. Hij is aardig voor zolang hij duurt, maar je vergeet hem meteen. Dit geldt overigens niet voor de main theme die lekker catchy is.